MITY IDEI WOLNOŚCIOWYCH i KONFEDERATÓW

Tytułowy temat stanowi tylko pretekst do głębszej refleksji nad współczesnym systemem ekonomiczno-finansowym, którego mechanizmy de facto przeczą po części teoriom „wolnościowców” liberałów gospodarczych (do których sam się zaliczam). Jak to bowiem jest, że im więcej wydajemy (np. na socjal), tym mniejszy mamy dług?* Dlaczego nie sprawdza się teoria mówiąca o tym, że wydatkowanie przewyższające przychody prowadzi do bankructwa?** W jaki sposób podwyższanie płacy minimalnej oraz wzrost cen może uratować finanse publiczne? Czy rosnący z każdą minutą dług publiczny rzeczywiście jest problemem, czy też służy do utrzymywania i podkręcania prosperity? Innymi słowy, jak to jest, że czarne scenariusze kreślone od wielu lat przez „wolnościowców”, libertarian i liberałów gospodarczych się nie sprawdzają, a socjaliści dzięki rozdawnictwu wygrywają kolejne wybory?

Po tak kontrowersyjnych tezach muszę również zastrzec, iż z napisaniem tego tekstu nosiłem się od dłuższego czasu, jednak nie chciałem publikować go przed wyborami parlamentarnymi. Nie chodzi mi bowiem o to, by uderzać w Konfederację, ani o to by mój tekst był odbierany jako próba podważenia autorytetu liderów „Konfy” i ich postulatów. Zależy mi na tym, by wywołać merytoryczną dyskusję, skłonić do głębszych refleksji oraz wprowadzić w szeregi konfederatów polemikę, z którą moim zdaniem powinni się zmierzyć. Zarówno zwolennicy, jak i liderzy ugrupowania.

 

W pierwszej kolejności zacznę od tematu bardziej aktualnego – płac minimalnych.

Jakiś czas temu, w środowisku biznesowym, ale i także ekspertów ekonomicznych zawrzało. Na początku września Prezes Jarosław Kaczyński oświadczył, iż jego ugrupowanie zamierza podnieść znacząco płace minimalną w bardzo krótkim okresie. Do końca 2020 roku minimalna pensja ma wynosić 3 tys. zł brutto, natomiast na koniec 2023 roku kwota ta wyniesie już 4 tys. zł brutto. Innymi słowy, w przyszłym roku pensja minimalna ma wzrosnąć o 33%, a w ciągu czterech lat, aż o blisko 80%.  Pomysł ten został ostro skrytykowany zarówno przez przedsiębiorców, jak i ekonomistów oraz polityków (głównie z Konfederacji). Ogólnie można stwierdzić, iż ugruntował się wśród tych środowisk pogląd, że tak spore podwyższanie minimalnego wynagrodzenia w stosunkowo krótkim czasie, może znacznie zaszkodzić Polsce i jej gospodarce. Oprócz tego, iż pracownicy będą więcej zarabiać, a także tego, że przedsiębiorcy będą bardziej skłonni inwestować w innowacje niż w zatrudnienie, nie wskazuje się żadnych innych pozytywów tego rodzaju planu. Wskazywane są natomiast następujące zagrożenia:

  1. wzrost cen z uwagi na wzrost kosztów produkcji i prowadzenia firm, a tym samym inflacja, co ogólnie uderzy w konsumenta, czyli każdego z nas,
  2. osłabienie konkurencyjności polskich towarów i usług, z uwagi na ww. wzrost cen,
  3. wzrost bezrobocia zwłaszcza na nisko wycenianych stanowiskach pracy (lepiej zlikwidować dane stanowisko i powierzyć obowiązki zwolnionej osoby innemu pracownikowi, niż płacić pracownikowi więcej, niż warta jest realnie jego praca),
  4. wzrost bezrobocia wśród młodych ludzi wchodzących dopiero na rynek pracy, którzy nie mają doświadczenia i niezbędnych umiejętności, wobec czego ich „praca” ma bardziej charakter szkolenia do zawodu, a więc dla pracodawcy są bardziej postrzegani jako inwestycja w przyszłość, do której muszą de facto dopłacać.

Wśród wymienionych wyżej, oczywiście słusznych, argumentów zabrakło mi jednak tych, w mojej opinii, najważniejszych. Dlaczego bowiem rząd decyduje się na taki krok? Czy dlatego, że nie posiada odpowiedniego wsparcia eksperckiego i wiedzy ekonomiczno-gospodarczej? Czy naprawdę u władzy zasiadają sami ekonomiczni ignoranci? Czy rzeczywiście jedynym celem tego rodzaju programów, jest populistyczne przekupywanie wyborców, kosztem ich własnych pieniędzy? (Również w tym przypadku, swoje podwyżki sfinansują tak naprawdę  w dużej mierze sami pracownicy, bowiem ceny towarów wzrosną, a przecież większość zarobionych pieniędzy jest najczęściej wydawana na konsumpcję).

Takie ujęcie problemu, jest w mojej opinii niepełne. Nie uwzględnia bowiem podstawowej korzyści dla budżetu państwa, jeśli chodzi o sferę ekonomiczno-finansową. Do tego jeszcze wrócę.

Nie ukrywam, iż niniejszy artykuł piszę z punktu widzenia osoby utożsamiającej się z wolnościowymi ideami, zwłaszcza, jeśli chodzi o płaszczyznę gospodarczą. Mam również ten przywilej, że mogę napisać, iż nigdy nie głosowałem na obecną partię rządzącą, więc nie mam absolutnie żadnego interesu w tym, by tłumaczyć jej postępowanie. Jednak nie mogłem przejść obojętnie obok ideologicznych wywodów osób, związanych z wolnościowym środowiskiem, które zwyczajnie nie uwzględniają współczesnych realiów ekonomiczno-finansowych. I głosząc, wydawałoby się, słuszne i logiczne wywody – uprawiają ideologiczny populizm szerząc fałszywy obraz ekonomiczny świata. Zanim przejdę jednak do sedna, w pierwszej kolejności, przedstawię w dużym skrócie kilka istotnych dla zagadnienia tez.

 

Różnice między wolnym rynkiem, a „wolnym rynkiem”

Osoby o wolnościowych, liberalnych gospodarczo poglądach, często sprowadzają sprawy gospodarczo-ekonomiczne do jednej ideologicznej tezy. Całkowicie (lub niemal całkowicie) wolny rynek jest najlepszy i najbardziej efektywny dla gospodarki. Jak każda ideologia i ta, posiada nie tylko znaczące wady, ale i nie przystaje do rzeczywistości. Realia są takie, iż wolnego rynku na świecie ze świecą można szukać (co podkreśla choćby sam Janusz Korwin-Mikke). Świat nie funkcjonuje wg zasad wolnego rynku. Ba, trudno jest znaleźć państwo, które funkcjonuje  tylko wg zasad wolnego rynku. Temat nadaje się do opisania w grubej księdze, których już zresztą kilka powstało. Wolny rynek, jako taki, nie istnieje. Na każdej płaszczyźnie, w każdym niemal państwie, istnieją pewnego rodzaju regulacje, które ten rynek ograniczają. Niemal wszędzie funkcjonują państwowe, lub dotowane z państwa przedsiębiorstwa.

Każdy zwolennik wolnego rynku jest chyba świadomy tego, iż istnienie kapitału państwowego w biznesie, niszczy ten rynek. Podobnie jak regulacje prawne. Dlaczego? Najczęściej dlatego, że:

  1. dotowane z państwa przedsiębiorstwa posiadają znacznie większy kapitał, a więc możliwości na konkurencyjnym rynku,
  2. dotowane z państwa przedsiębiorstwa niekonieczne muszą przynosić zyski, a więc ich produkty mogą być tańsze niż konkurencji, co prowadzi do przejmowania, a nawet monopolizacji rynku (lub oligarchizacji),
  3. podmioty o najsilniejszej pozycji rynkowej mają skłonność do korumpowania urzędników i polityków, przez co monopoliści lub oligopoliści dbają o to, by państwowe regulacje utrudniały prowadzenie biznesu konkurencji.

Pisząc w skrócie. Korporacje z wielkim kapitałem i ochroną regulacyjną ze strony państwa, lub koncerny finansowane ze środków publicznych mają przewagę nad biznesem prywatnym i mogą zniszczyć konkurencję.

Jest to główny powód, dla którego część „wolnościowców” (zwłaszcza libertarianie) utrzymuje, iż najlepszy dla gospodarki jest niczym nie skrępowany (zwłaszcza aparatem państwowym i ustawami) wolny rynek. Jest to teza błędna i utopijna. I nie będę w tym miejscu odnosił się do problemu związanego z naturalnym dążeniem przedsiębiorców rywalizujących na równych zasadach do wygrania z konkurencją i ostatecznej monopolizacji całego rynku. Który to proces de facto można zaobserwować w niekontrolowanych warunkach (dlatego każde państwo posiada urząd antymonopolowy, w Polsce jest to Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów).

Głównym problemem prawdziwego wolnego rynku jest to, że to idea sprawdzająca się w zamkniętych, sterylnych warunkach. Tymczasem państwo, np. Polska, nie funkcjonuje w próżni. Wolny rynek sprawdziłby się teoretycznie w sytuacji, gdyby wszystkie państwa na świecie przyjęłyby jego reguły. Problem jest jednak z odpowiedzią na pytanie, kto miałby zagwarantować przestrzeganie tychże reguł? Na to jeszcze ludzka cywilizacja odpowiedzi nie znalazła. I dlatego, każdy szanujący się rząd poważnego państwa chroni własny rynek przed ingerencją z zewnątrz (cła, regulacje, kontrole), podejmując jednocześnie szereg inicjatyw w celu przejęcia cudzego rynku. Ponieważ to pozwala wzbogacić własną gospodarkę, osłabić cudzą, a tym samym zyskać wpływy i zwiększyć swoje możliwości na arenie międzynarodowej.

To dlatego prezydenci Stanów Zjednoczonych uzgadniają kontrakty na sprzedaż uzbrojenia z prywatnych amerykańskich koncernów dla państw trzecich. To dlatego rządy Stanów Zjednoczonych dofinansowują amerykańskie prywatne koncerny zbrojeniowe. Dlatego rosyjskie spółki energetyczne są spółkami Skarbu Państwa. To dlatego Francuzi i Niemcy wprowadzają regulacje utrudniające polskim firmom spedycyjnym prowadzenie tańszej i konkurencyjnej działalności na terenie tychże państw. To dlatego w Brukseli uchwalane są regulacje promujące gospodarki niektórych państw członkowskich, kosztem interesów innych (vide regulacje energetyczno-klimatyczne). Kapitał ma narodowość. To trzeba z całą stanowczością stwierdzić i obalić ten szkodliwy, wpajany na postkomunistycznych polskich uczelniach mit stwierdzający coś przeciwnego.

A ponieważ kapitał ma narodowość, a poważne państwa wspierają własnych producentów, handlarzy czy usługodawców, to wprowadzenie przez słabszy podmiot (państwo) całkowicie wolnego rynku, jest natychmiast bezlitośnie wykorzystywane przez obcy kapitał. I naiwnością jest stwierdzenie, że jeśli państwowy zakład zostanie sprywatyzowany przez zagraniczny koncern (którego budżet przekracza kilkukrotnie budżet danego państwa), to my obywatele (konsumenci) zawsze będziemy mieli lepiej. Taniej. I wolny rynek sprawi, że gospodarka na tym zyska. Oczywiście tak nie będzie. Ponieważ zagraniczny koncern mający siedzibę za granicą, podlega pod regulacje zagraniczne, a mając nieskrępowaną i niczym nieograniczoną możliwość inwestowania np. na otwartym polskim wolnym rynku, może przeznaczać pieniądze z rządowych dotacji (udzielanych przez rząd zagraniczny spółce matce) na działania zmierzające do przejęcia kontroli nad niechronionym polskim rynkiem. Innymi słowy, jeśli ktoś może zyskać działając wbrew regułom wolnego rynku, to będzie tak działał. I tylko ograniczenia i regulacje nałożone przez sprawny aparat państwowy, mogą ochronić krajowy rynek przed nieuczciwą konkurencją. Jeśli państwo nie wytworzy w tym zakresie żadnego aparatu kontroli i przymusu, to nie powstanie żaden wolny rynek.

Życzeniowość w tym temacie objawia się np. w myśleniu Janusza Korwina-Mikke, który postuluje całkowitą prywatyzację szpitali i państwowej służby zdrowia (taki postulat wygłosił kiedyś na spotkaniu wyborczym i nie słyszałem by się z niego wycofał). Sugerując, że prywatne szpitale, oznaczają tańsze usługi (bo będzie konkurencja), sprawniejszą opiekę zdrowotną i same korzyści dla obywatela i pacjenta. W teorii to świetnie brzmi, ale jako ideolog, Korwin-Mikke zupełnie nie dostrzega rzeczywistości. Realia są takie, że najprawdopodobniej prywatyzowane szpitale zostaną zakupione przez tych, którzy zaoferują najwyższą cenę.  Czyli zagraniczne koncerny farmaceutyczne. Skutek takiej bezwarunkowej, niekontrolowanej i dzikiej prywatyzacji służby zdrowia byłby taki, że:

  1. mielibyśmy prywatną służbę zdrowia kontrolowaną przez jeden lub co najwyżej kilka zagranicznych koncernów farmaceutycznych,
  2. ceny usług znacznie by wzrosły, ponieważ mielibyśmy do czynienia z monopolem lub oligopolem na rynku, zresztą na zachodzie tam gdzie mamy do czynienia z prywatną służbą zdrowia – jest ona niezwykle droga, a Polacy chcący się leczyć za granicą najczęściej muszą organizować publiczne zbiórki na leczenie (z czym się chyba każdy spotkał),
  3. z powodu wysokich cen usług medycznych, zamiast płacić składki ZUS, ubezpieczalibyśmy się w prywatnych firmach ubezpieczeniowych,
  4. opłacany z „ubezpieczenia” zabieg kosztowałby drożej, bowiem klient nie patrzyłby na koszty zabiegu (bo te pokrywa ubezpieczalnia, tak jak dziś ZUS), skoro klient miałby w duszy koszty, to usługi zakładów medycznych stałyby się niebotycznie drogie (bo można wydoić ubezpieczalnię, klient i tak nie będzie narzekać),
  5. w efekcie drogich usług medycznych, ubezpieczenia prywatne stałyby się bardzo drogie, możliwe, że droższe niż składki ZUS (przykładem jest system w Szwajcarii),

To jednak są problemy natury czysto ekonomicznej, natomiast dochodzą problemy natury etyczno-moralnej (znacznie w mojej opinii ważniejsze), bowiem:

  1. zakupione przez koncerny farmaceutyczne szpitale, nakazywałyby lekarzom sprzedawanie i stosowanie leków produkowanych przez te koncerny (które nie musiałyby być ani najlepszymi lekami w danym przypadku, ani najtańszymi), a więc:
  2. lekarze, w jeszcze większym niż teraz stopniu, zostaliby uzależnieni i skorumpowani przez zatrudniające ich firmy farmaceutyczne, tym samym staliby się sprzedawcami leków, a nie lekarzami (chodziłoby o to by leczyć i sprzedawać, a nie wyleczyć pacjenta by leków już nie brał),
  3. wystąpiłby konflikt interesów, pomiędzy etyką lekarską (zawodową), a interesem ekonomicznym medyka, który byłby całkowicie uzależniony od koncernu, który posiada szpital, zatrudnia jego personel i jednocześnie produkuje i sprzedaje leki,
  4. monopolizacja lub oligopol na rynku medycznym wspierałby monopolizację rynku farmaceutycznego (prywatne, małe firmy farmaceutyczne nie mogłyby się przebić na rynek z własnymi, czasem lepszymi produktami, ponieważ żaden lekarz by ich nie przepisywał i nie stosował!).

Jak widać, teoria prywatnego rynku medycznego brzmi pięknie, ale w praktyce zrealizowanie wolnościowych postulatów, bez jakichkolwiek regulacji, w tym przypadku, mogłoby nawet pogorszyć sprawę (różnica byłaby taka, że pacjenci byliby dojeni przez prywatne koncerny, a nie przez państwo).

Innymi słowy, jeśli już myśleć o prywatyzacji sektora opieki zdrowotnej, to należałoby ją przeprowadzić w ściśle określonych warunkach, przy ściśle określonych regulacjach i obostrzeniach. Co oczywiście wymagałoby sporej liczby pracowników administracji i urzędników. Co z kolei prowadziłoby do patologii korupcyjnych… Prawda, że omawiane zagadnienie nie jest takie proste?

Ten przykład ma jedynie zobrazować, iż w warunkach wolnego rynku, podmiot który nie stosuje się do zasad wolnego rynku, jest uprzywilejowany. I wygrywa. Zniewalając ostatecznie tenże rynek.

Dlatego, jeśli państwo wpuszcza do swojej gospodarki podmioty zagraniczne, które są dotowane przez inne państwa, wówczas musi liczyć się z tym, że szkodzi własnemu rynkowi i wystawia własną gospodarkę na pastwę „agresora”.

Tak właśnie Amerykanie i Europejczycy zaczęli przegrywać z Chińczykami na niwie gospodarczej i technologicznej. W ramach idei „wolnego rynku” (która sprzyjała amerykańskim, bogatym koncernom), do obrotu na nim dopuszczono kontrolowane przez komunistyczne władze, chińskie przedsiębiorstwa i pracowników. Efekt jest taki, że Chińczycy przez lata (dzięki licznym państwowym funduszom przeznaczanym na szpiegostwo gospodarcze) okradali prywatne amerykańskie firmy z technologii i know how. Dzięki państwowemu wsparciu, stworzyli własne ośrodki naukowe, które zaczęły przerabiać i ulepszać ukradzione technologie, a ostatecznie tworzyć własne. Sterowany centralnie system gospodarczy Chińskiej Republiki Ludowej zaczął wykorzystywać wszystkie słabości mniej lub bardziej wolnych gospodarek demokracji zachodnich i zyskał przewagę. Dzięki temu, że Chińczycy sami nie stosowali się do odgórnie ustalonych reguł. Dla przykładu, Pekin, poprzez dotowane państwowo spółki, wykupywał przedsiębiorstwa na terenie Europy, a następnie ściągał technologię i produkcję na teren Chin. W chińskich rękach skończyły swój żywot francuskie firmy produkujące maszyny rolnicze, czy choćby szwedzka firma motoryzacyjna  Saab (gdzie chińczycy chcieli pozyskać głównie technologie dot. nowoczesnych myśliwców, jednak Szwedzi w porę się opamiętali, podzielili firmę i sprzedali tylko komponent motoryzacyjny, wyciągając dokumentację lotniczą poza sprzedawaną część firmy).

Przy czym np. Amerykanie dali się tak „ogolić” nie dlatego, że są strażnikiem i wzorem wolnościowych i demokratycznych wartości, a dlatego, że interes państwowy rozjechał się z interesem prywatnych koncernów. W efekcie aparat państwowy USA nie przypilnował spraw, które winien przypilnować, a zainteresowane tylko kwestią zysków koncerny, nie były nastawione na obronę amerykańskiego interesu narodowego kosztem własnych zysków.  Szerzej to zagadnienie opiszę w swojej książce.

 

Wolny rynek sprawdza się w warunkach lokalnych, a nie globalnych.

Wyżej przedstawione zagadnienia jasno dowodzą, iż całkowite otwieranie własnego rynku jest jak zapraszanie wilków do zagrody owiec. Zresztą Polska gospodarka doskonale pamięta zarówno balcerowiczowskie „reformy” i późniejszą dziką prywatyzację lat 90-tych, jak również niemiecko-francusko-brytyjską ekspansję gospodarczą na nasz rynek, jaka miała miejsce po roku 2004 (wejście do UE). Skutki tego wszystkiego odczuwamy do dziś. Dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli, nie jest bez znaczenia, czy polski konsument myje zęby polską czy niemiecką szczoteczką do zębów. Czy płaci za rachunki telefoniczne polskiej, czy też zagranicznej firmie. A zwłaszcza nie jest bez znaczenia, gdy płacimy za prąd, gaz lub wodę polskiej, czy zagranicznej firmie (zagranicznej, w sensie w rękach zagranicznego kapitału). Nie jest również bez znaczenia (jak twierdzi np. JKM), czy polska armia jeździ produkowanymi w Polsce czołgami, czy też używa sprzętu produkowanego za granicą. W kwestiach bezpieczeństwa państwa (a więc także bezpieczeństwa gospodarki), niska cena nie jest i nigdy nie była czynnikiem najważniejszym. Ponieważ nawet, jeśli w danym okresie, panują reguły wolnego rynku (np. w całej Europie), to gdy dochodzi do kryzysu lub konfliktu zbrojnego, te reguły są natychmiast ograniczane. I wówczas może okazać się, że w momencie zagrożenia bezpieczeństwa państwa, polska armia nie może pozyskać amunicji i części zamiennych do czołgów, polskie miasta nie mają prądu, a polski obywatel nie ma nawet czym podetrzeć sobie… Nosa (bo wszystko importujemy zza granicy, lub kupujemy od zagranicznych koncernów). Należy jeszcze raz podkreślić, że kapitał ma narodowość. Zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z relacjami międzypaństwowymi.

Dlatego na międzynarodowym rynku, państwowy rynek i gospodarka winny być pod nieustanną i ścisłą ochroną aparatu państwowego. I tak rzeczywiście jest, jeśli chodzi o wszystkie poważne państwa (USA, Niemcy, Francja, Wielka Brytania etc.etc.). Największym chińskim sukcesem nie jest to, że Chiny, m.in. dzięki zagranicznym inwestycjom, stały się największym producentem świata i dzięki temu napędziły swoją gospodarkę. Ten sukces polegał na tym, iż Komunistyczna Partia Chin ani na chwilę nie zrezygnowała z regulacji i obostrzeń związanych z zagranicznymi udziałami w chińskim biznesie. Na chińskim rynku, chińskie fabryki zatrudniające chińskich pracowników produkują zachodnie produkty na licencjach (to oczywiście duże uproszczenie, ale to w skrócie wygląda). Jednak zagraniczne produkty są przeznaczone niemal w całości na eksport. Natomiast sami Chińczycy jeżdżą chińskimi podróbkami mercedesa i myją zęby chińskimi szczoteczkami do zębów zakupionymi w cenach po cenie chińskiej cenie rynkowej. Tymczasem Polacy pracują w zachodnich firmach położonych na polskim terytorium, otrzymują polskie wynagrodzenie (polskiej wysokości i w polskiej, słabszej walucie) i kupują zachodnie produkty często po cenach zachodnich lub droższych. A podatki ze sprzedaży produktów produkowanych na terytorium Polski, są odprowadzane albo w państwach zachodnich, albo w ogóle (raje podatkowe). Można powiedzieć, że GDYBY PANOWAŁ UCZCIWY WOLNY RYNEK to te patologie w Polsce by nie występowały. Problem jest w tym, że Warszawa nie ma jak wymusić na Berlinie, Paryżu, Waszyngtonie, Moskwie czy Pekinie, by te stosowały się uczciwie do zasad wolnego rynku i nie wykorzystywały „polskiej gościnności”. Realia są takie, że albo państwo broni swojego rynku i gospodarki, albo zostaje uzależnione i podporządkowane na płaszczyźnie ekonomicznej (Chiny podaję tutaj jako przykład państwowej obrony rynku wewnętrznego, a nie jako przykład doskonałości tego wewnętrznie regulowanego rynku, który sam w sobie jest w mojej ocenie patologiczny).

Wolny rynek to idea, której korzyści możemy doświadczyć tylko stosując jej reguły w zamkniętych warunkach. Tylko w sytuacji, gdy istnieje odgórny strażnik pilnujący przestrzegania tych reguł. W międzypaństwowych warunkach nie ma powodu, by najsilniejszy hegemon, nie wykorzystywał swojej przewagi, zniewalając globalny rynek (Amerykanie przykładowo użyli do tego mechanizmów finansowych oraz dolara, Niemcy – Unii Europejskiej i euro).

Inaczej sytuacja przedstawia się, jeśli chodzi o regulowanie gospodarki wewnątrz jednego państwa. Tutaj można sobie wyobrazić taką sytuację, iż aparat państwowy (strażnik) posiada zbieżność interesów ze społeczeństwem i własnym rynkiem. I może być na tyle silny by stworzyć warunki wolnego rynku wewnątrz państwa oraz egzekwować przestrzeganie tych reguł. Wówczas rzeczywiście jest szansa na to, iż rynek wewnętrzny tegoż państwa, jak również jego obywatele, doświadczą wszystkich korzyści wymienianych jednym tchem przez wolnościowców.

I w mojej opinii, tylko taki ograniczony, jeśli chodzi o zasięg, zakres wolnego rynku ma współcześnie prawo bytu. Państwo winno jak najmniej ingerować w gospodarkę wewnętrzną, jednocześnie do jego obowiązków należy obrona tejże gospodarki przed czynnikami zewnętrznymi, które mogłyby zaburzyć balans oraz zniszczyć wolny rynek. Niemożliwe jest jednak pełnienie tej roli w ramach promowanego przez niektórych hasła „państwa minimum” w rozumieniu: minimum administracji, policja, wojsko i sądy. To mrzonka. Państwo musi posiadać aparat zdolny do analizy różnych czynników ekonomiczno-gospodarczych oraz do przeprowadzania na podstawie tych analiz stosownych interwencji. Czy to poprzez wprowadzanie ochronnych regulacji prawnych czy też poprzez konkretne, fizyczne działania polityczne promujące i wspierające rodzimych przedsiębiorców (bo tak robią wszyscy inni). Często kontrakty na rynku międzynarodowym mają bowiem charakter wiązany. Np. „Wy wpuścicie na rynek nasze firmy, a my, jako państwo damy Wam to i to” (np. wyślemy żołnierzy na misję stabilizacyjną ONZ, lub cokolwiek innego niezwiązanego nawet z biznesem). Warto też zainwestować w służby, by te w ramach swoich kompetencji prowadziły biznesy na obcych rynkach i przejmowały wpływy na strategicznych polach gospodarczych. Tak powinno działać poważne, silne państwo. I tak zresztą takie kraje działają, a ofiarami są Ci, którzy w ramach idei (jak wolny rynek) otwierają się i niejako prowokują wręcz do gospodarczej agresji.

 

EKONOMIA i „EKONOMIA”

Współczesny świat nie ma wiele wspólnego z ideą wolnego rynku („wspólnego rynku” owszem, ale nie wolnego). Jednocześnie podobnie sprawa ma się z zasadami ekonomicznymi. Podstawowe teorie ekonomiczno-gospodarcze, jakimi posługują się wolnościowcy (w tym ja sam), są prawidłowe. I działają. Problem tylko w tym, iż działają one w skali mikro (na przykładzie jednostki, rodziny lub przedsiębiorstwa). Podstawowa zasada mówiąca o tym, iż jeśli wydatki przekraczają przychody, to podmiot zmierza ku bankructwu jest adekwatna do normalnej sytuacji gospodarczo-ekonomicznej. Tymczasem światowy system finansowo-ekonomiczny nie jest normalny. Jest wręcz tak daleki od normy, że współcześnie, w skali makro, im więcej wydajemy, tym bardziej poziom długu państwowego maleje.

Podstawowe zasady ekonomiczne, oparte o matematykę i logikę, nie mają więc tutaj zastosowania. Przedsiębiorca, rodzina czy obywatel nie dysponują drukarką pieniędzy. W przeciwieństwie do państw.

Oczywiście należy w tym miejscu wyjaśnić, iż poziom długu mierzony jest w ujęciu procentowym, jako stosunek wysokości długu do wartości PKB. Innymi słowy, nawet jeśli nominalny dług rośnie (np. z 1 miliarda do 2 miliardów), to w sytuacji gdy wskaźnik PKB również rośnie (np. z 10 miliardów do 25 miliardów) wówczas poziom długu spada (z 10% do 8%). Tak właśnie wygląda walka rządu z długiem. Realnie, rząd co roku zadłuża państwo na coraz większe kwoty (co widać choćby po corocznym deficycie), jednak w praktyce może chwalić się obniżeniem poziomu długu, ponieważ wartość PKB polskiej gospodarki rośnie z roku na rok proporcjonalnie szybciej. Gdyby jednak nastąpił kryzys i gospodarka by się skurczyła, wówczas poziom zadłużenia państwa poszybowałby niebezpiecznie w górę i to nawet w sytuacji gdyby państwo się już więcej nie zadłużało (tak się stało m.in. w Portugalii, czy Grecji o czym pisaliśmy we wcześniejszych analizach).

Warto wskazać tutaj kilka wykresów odwzorowujących rzeczywistą sytuację:

Oto wartość długu publicznego Polski wyrażona w tys. PLN. Jak widać, poza momentem “kradzieży” środków z OFE, dług regularnie się powiększa (w wartościach nominalnych)
Mimo, że dług nominalnie cały czas rośnie, poziom długu Polski (relacja do PKB) zaczął spadać po 2016 roku

Dzieje się tak m.in. dlatego, że równocześnie rośnie PKB kraju. Przy czym w latach 2017-2018 wzrost PKB znacznie przyśpieszył, w 2017 roku poziom wzrostu wyniósł 4,6% , a w 2018 aż 5,1% (w stosunku do zaledwie 2,9% w 2016 roku):

Z powyższego można wyciągnąć wniosek, iż tradycyjne postrzeganie ekonomii, przedstawiane przez wolnościowców sprawdza się znakomicie, a wyciągane przez nich wnioski są prawidłowe. Jednak nie jest tak do końca.

Obecny system pieniądza fiducjarnego, jak również olbrzymie zadłużenia państw wymuszają na rządzących i finansistach stosowania rozmaitych sztuczek w celu utrzymania wzrostu gospodarczego i oddalenia widma bankructwa. Długi są w tej chwili na tak wysokich poziomach, iż niemożliwością jest ich spłacenie (zwłaszcza w przypadku takich krajów jak Japonia, USA, Francja, Włochy, ale i wielu innych bowiem nawet 40 czy 50-cio % dług w stosunku do PKB jest długiem ogromnym w relacji do budżetów poszczególnych państw).

Opodatkowanie społeczeństw jest w państwach najbardziej zadłużonych również niezwykle wysokie. Co za tym idzie, istnieje już niewielki margines na dalsze podwyższanie podatków w celu spłacania długów, ponieważ zbyt wysokie opodatkowanie grozi kryzysem gospodarczym i upadkiem przedsiębiorczości, a więc i gospodarek. Przy tak wysokich długach, skończyłoby się to bankructwami państw. Innymi słowy, długi nie zostałyby zwrócone. A przecież chodzi o to, by dłużnika doić, ale nie zagłodzić na śmierć.

Specjaliści z finansów i ekonomii wymyślili więc ciekawy sposób niwelowania długów, który nie pozwala państwom zbankrutować. Tym sposobem jest inflacja. Innymi słowy wzrost cen. Relacja między inflacją, a zadłużeniem jest dosyć prosta, ale najlepiej zobrazować ją na przykładzie.

 

W 2000 roku Państwo A dysponuje gospodarką o wielkości PKB równej 10 mld. Przy takim PKB, za pomocą systemu podatkowego, Skarb Państwa uzyskuje np. 1 mld. Rozrzutny rząd postanawia jednak wydać w tym roku aż 2 mld. Tym samym zadłuża państwo na 1 mld, co w relacji do PKB daje 10%-wy poziom zadłużenia. By spłata długu (i odsetek) nie była tak uciążliwa i obciążająca dla budżetu, rząd doprowadza do realnego wzrostu cen o 100% (przykład skrajny, ale chodzi o obraz i mechanizm). Z tegoż powodu, PKB państwa (liczonego m.in. wg wysokości konsumpcji) wzrasta do 20 mld (to oczywiście duże uproszczenie). Z 20 miliardowej gospodarki, rząd ściąga do Skarbu Państwa w następnym roku aż 2 mld w postaci podatków (konsumpcyjnych jak VAT czy akcyza, dochodowych i innych). Wszystko to bez podwyższania podatków! Tym samym poziom długu w 2001 roku maleje do 5% PKB, a dla rządu dysponującego 2 miliardami, dług w postaci 1 miliarda i odsetek nie stanowi już takiego problemu do spłaty. Rząd może w tej sytuacji spłacić dług, lub przeznaczyć nadwyżkę na inne potrzeby (jak inwestycje w infrastrukturę lub socjal).

 

Powyższy przykład oczywiście nie uwzględnia wielu czynników, tj. to, czy dług jest w walucie krajowej czy zagranicznej oraz to, jaki wpływ będzie miała inflacja na gospodarkę w odniesieniu do państwowego eksportu i importu. Dla niniejszego wywodu nie ma to jednak takiego znaczenia.

Niemniej najważniejszy wniosek jest taki, że poprzez inflację, państwa mogą niwelować skutki olbrzymiego zadłużenia. Dlatego też obserwujemy na świecie, niekończący się wyścig inflacji z zadłużeniem. Przy czym realna inflacja jest dużo wyższa, niż ta ukazywana oficjalnie (zaobserwujemy ceny w polskich sklepach na przestrzeni ostatnich 4 lat, czy naprawdę produkty zdrożały średnio jedynie o wskazywane oficjalnie 2,1%?).

Jednocześnie należy pamiętać, że obecny system finansowo-ekonomiczny zezwala na sztuczne pobudzanie inflacji na wiele różnych sposobów. Jednym z nich jest np. dodruk (wygenerowanie) pieniądza przez banki centralne. W Polsce jest jednak ten problem, iż rząd nie może zadłużać państwa poprzez sprzedaż obligacji państwowych dla Narodowego Banku Polskiego. Jest to zakaz konstytucyjny. Innymi słowy. Jeśli Amerykanie potrzebują więcej dolarów, sprzedają obligacje dla FED-u (System Rezerwy Federalnej).  Gdy państwa strefy euro mają problem z finansami, wówczas ECB (Europejski Bank Centralny) dodrukowuje euro i skupuje obligacje tych państw, lub nawet toksyczne papiery dłużne z komercyjnego rynku bankowego (ratując w ten sposób np. włoski system bankowy). Gdy Polska potrzebuje dodatkowego finansowania, musi zadłużyć się u podmiotów trzecich (NBP nie może wydrukować złotówek i bezpośrednio zakupić obligacji państwowych, wspierając jednocześnie budżet państwa). Ta uprząż nałożona na polskie władze sprawia, iż Polska nie jest do końca władna w zakresie dysponowania własną walutą (ma to swoje dobre, ale i złe strony – to nie jest temat tego artykułu).

Niemniej, obsługa już narosłego długu publicznego Polski jest kosztowna i obciąża budżet. Dalsze zadłużanie państwa pogarsza jedynie problem. Z drugiej strony, zaciskanie pasa nie jest popularnym hasłem wśród wyborców. Dlatego rządy (w tym polski) stawiają na inne rozwiązanie. Np. podnoszą płace minimalne. W ten sposób wymuszając odgórnie wzrost cen (wzrost płac = wzrost kosztów wytworzenia towaru/usługi = wzrost ceny, a tj. inflacja). Wzrost wynagrodzeń oraz cen (inflacja), oznacza wzrost dochodów podatkowych, bowiem od każdej ceny netto, rząd pobiera np. 23% VAT-u. Im cena wyższa, tym ściągnięta kwota podatku również będzie wyższa. Tym więcej pieniędzy będzie w budżecie państwa (dodać należy do tego np. większe kwoty z podatku dochodowego od wynagrodzeń). Rosnąć będzie również wskaźnik PKB z uwagi na to, że wzrośnie wartość konsumpcji. Jeśli PKB rośnie dodatkowo również ze względu na tzw. rozwój gospodarczy, to poziom zadłużenia państwa będzie malał nawet, jeśli rząd będzie się dalej zadłużał (to zależy oczywiście od tego, jak wysoki będzie deficyt). W naszym przykładzie roczna inflacja wyniosła aż 100%, co w rzeczywistości mogłoby doprowadzić do katastrofy gospodarczej. Jednak przy rocznej inflacji rzędu kilku %, po 20-30 latach dług zaciągnięty trzy dekady wcześniej stanie się śmiesznie niski i łatwy do spłacenia.

Wystarczy odnieść się do porównania historycznego. Dług zagraniczny PRL-u z 1981 roku w wysokości 25,5 mld USD, okazał się nie do udźwignięcia dla rządu gen. Jaruzelskiego. PKB Polskiej Republiki Ludowej wynosiło wówczas ok. 53,6 mld USD. Na koniec 2018 roku, polskie PKB wyniosło blisko 856 mld USD. W ustawie budżetowej zaplanowano wówczas dochody budżetowe na 2019 rok w wysokości prawie 388 mld złotych, czyli ok. 100 mld USD. Jak widać, gdybyśmy dziś mieli spłacać długi zaciągnięte za Gierka, bylibyśmy w o niebo w lepszej sytuacji niż w rzeczywistości (cały dług publiczny wyniósł na koniec 2018 roku ok. 420 mld USD).

Inflacja cen, a także znaczny wzrost gospodarki sprawiły, że wartości sprzed 50 lat nie robią dziś na nas żadnego wrażenia.

 

Te wszystkie porównania mają ukazać jedną rzecz. Głównym celem systemowego podnoszenia poziomu płac nie jest tylko zwiększenie dochodów budżetowych z tytułu podatków, ale wywołanie inflacji, która obniży realną wartość publicznego długu (choć nominalnie pozostanie on taki sam). Dzięki inflacji, PKB wzrośnie, a więc procentowy poziom zadłużenia zmaleje. Zwiększą się również nominalnie dochody budżetowe do Skarbu Państwa. Efekt? Rząd będzie miał dodatkowe środki na programy rozdawnicze, jak również będzie mógł zaciągać dalsze kredyty bez narażania się na przekroczenie progów konstytucyjnych (55 i 60% zadłużenia w relacji do PKB). Dzięki dodatkowym środkom, rząd będzie mógł stymulować konsumpcję poprzez wypłacanie obywatelom programów socjalnych. Dzięki temu zyska poparcie i zwiększy szansę zwycięstwa w kolejnych wyborach, jak również sztucznie nakręci wzrost PKB. Co również przełoży się na wzrost wpływów podatkowych. To jest pobudzanie wyścigu inflacji z długiem, który to wyścig obserwujemy praktycznie wszędzie na świecie. Wyścig ten może trwać niemal w nieskończoność, dlatego długi publiczne USA, Japonii, Chin i innych liczone są w bilionach dolarów, a mimo to, wszędzie mamy do czynienia z prosperity.

Zjawisko to działa zresztą nie tylko w skali makro (państwowej), ale i mikro (jednostkowej). Jeśli zaciągnęliśmy 20 lat temu kredyt, to dzięki wzrostowi wynagrodzenia, kredyt ten staje się dla nas mniej uciążliwy. Oczywiście wszystko to dzieje się kosztem tych, którzy oszczędzają. Ludzie stosujący się do „normalnych” zasad ekonomicznych, oszczędzający do przysłowiowej skarpety, są zwyczajnie okradani. To co dziś schowają do materaca, za 20 lat straci znacznie na wartości. Zamiast samochodu, będą mogli za tą samą kwotę kupić sobie co najwyżej toster. Tak działa system stworzony przez światową finansjerę. To system dla cwaniaków.

Sprawa wygląda dokładnie to samo, w skali państwa. System promuje tych co się zadłużają i wydają pieniądze, kosztem tych, którzy oszczędzają. Dlatego propozycje, by Polska zaczęła oszczędzać (zwiększanie rezerw walutowych, skupowanie obligacji) są propozycjami logicznymi z punktu widzenia „normalnej” ekonomii, ale wręcz szkodliwymi z punktu widzenia realnych mechanizmów światowego systemu finansowo-ekonomicznego. Oszczędności bowiem tracą na wartości. Liczą się tylko aktywa tj. złoto (dlatego od kilkunastu lat np. Rosjanie i Chińczycy skupują złoto, co zresztą zrobił również ostatnio rząd polski, podwajając polskie rezerwy złotego kruszcu).

Na dzień dzisiejszy, zadłużanie zwyczajnie się opłaca… Za wydrukowany, nic nie warty papier można wybudować drogi, mosty, lotniska, kupić F-35 i rozdać ludziom pieniądze na socjal. Pytanie, czemu z tego nie korzystać, skoro za 20 lat długi same znikną? No właśnie. Czy tak się rzeczywiście stanie?

Cała ta polityka inflacyjna rządu, w normalnych warunkach, powinna również skutkować negatywnie (osłabienie waluty, wycofywanie się inwestorów etc.etc.). Jednak jak już wielokrotnie tutaj podnosiłem, nie żyjemy w normalnych warunkach ekonomiczno-gospodarczych. Kraje oceniane są m.in. poprzez system ratingowy. Na który największy wpływ mają amerykańskie agencje. I tu objawia się trudno dostrzegalna, nic nie kosztująca Amerykanów, ale niezwykle istotna „pomoc” dla Polski (której w każdej chwili mogą nas pozbawić). Polska gospodarka i waluta od lat są stabilne i posiadają wysokie oceny ratingowe. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że wszyscy wokół zadłużają się i pobudzają sztucznie inflację jeszcze bardziej niż Polska. Również dlatego, że amerykańskie instytucje wspierają ratingi dotyczące Polski. Co to konkretnie daje? Lepszy rating (lub zakwalifikowanie do krajów rozwiniętych, a nie rozwijających się) oznacza większe bezpieczeństwo spłaty obligacji. To z kolei obniża poziom oprocentowania państwowych obligacji. To pozwala Polsce emitować obligacje i sprzedawać je po niższych kosztach. W efekcie rząd Polski może rolować dług. Oszczędzając na różnicy. Wygląda to w ten sposób, iż Polska wykupuje dawniej wyemitowane obligacje od których płaci wysokie odsetki, a następnie sprzedaje nowe, niżej oprocentowane papiery dłużne. To sprawia, że obsługa długu (wysokość spłacanych odsetek) maleje. I rząd posiada więcej środków w budżecie. I tak, pomimo tego, że nominalnie dług Polski rośnie (co wskazywałem na powyższych wykresach), to odsetki od tego długu maleją! W 2016 roku Polska zapłaciła 32,1 mld zł odsetek. W 2017 roku, było to już 29,6 mld zł. W 2018 roku koszt obsługi długu publicznego jeszcze bardziej zmalał, tj. do kwoty 29,5 mld zł. Oczywiście na dług publiczny składa się zarówno dług krajowy jak i zagraniczny. Na wysokość odsetek mają również wpływ nie tylko ratingi, ale i poziom stóp procentowych w danym kraju.

Dochodząc do sedna problemu. W dzisiejszym, nienormalnym świecie, najlepiej gospodarką państwa nie pokieruje ten, kto najlepiej zna się na gospodarce i ekonomii. Najlepszy będzie ten, kto będzie wiedział jak i kiedy zostanie rozwiązany problem zadłużenia publicznego na całym świecie.

Cała ta gonitwa inflacji z długiem może zakończyć się na 3 sposoby:

  1. nastąpi kryzys, długi osiągną niebotyczne poziomy, wierzyciele będą chcieli odzyskać pieniądze wobec czego państwa (dłużnicy) ogłoszą bankructwa,
  2. nastąpi kryzys, wierzyciele będą chcieli „ostrzyc owce” (jak wiele razy w historii), wobec czego w ramach odzyskiwania długów sięgną po aktywa (majątek) lub wymuszą dla siebie koncesje (np. ustawowe zwolnienia podatkowe, wymuszą własne prawa lub pozycje polityczne),
  3. nastąpi kryzys, a dłużnicy przy widmie bankructw, ogłoszę „reset” (wyzerowanie) długów.

Dopiero wówczas, gdy dowiemy się z jakim scenariuszem będziemy mieli do czynienia, będzie można ocenić, czy współczesne zadłużanie państw i realizowanie wyścigu inflacja/dług było korzystne na danym etapie historii czy też nie. Oczywiście wszystko też zależy od sytuacji danego państwa. Sytuacji Polski jest w miarę komfortowa z tegoż względu, że nasza gospodarka jest dość spora, a poziom długu wcale nie największy. Więc takie tąpnięcie jak w 2008 roku nie dotknęło nas tak, jak  Portugalii, Irlandii czy Grecji. Państw o “płytkich”  gospodarkach (małe PKB) z relatywnie wysokim poziomem zadłużenia (który poszybował w górę, gdy PKB spadło). Dlatego też możemy być niemal pewni, że jeśli kryzys związany z zadłużeniem dotknie w końcu i naszego kraju, to zapewne spotka to też inne, znacznie ważniejsze gospodarki globu. Nie jesteśmy więc narażeni na scenariusz grecki (czyli wysypanie się gospodarki, kiedy inni sobie radzą) tak jak np. Hiszpania, której dług sięga już ok. 100% PKB.

 

CZYM TO SIĘ SKOŃCZY?

W scenariuszu bankructw państw, jeśli bankructwa te nastąpią w jednym czasie (co jest wysoce prawdopodobne z uwagi na powiązania gospodarcze i globalizm ekonomiczny), to najprawdopodobniej dłużnicy zawrą porozumienie dotyczące resetu wszystkich długów. Wówczas wierzyciele (kimkolwiek by oni nie byli) zwyczajnie stracą. Ponieważ długi nie zostaną zwrócone, a uzależnieni dotychczas dłużnicy zostaną niejako uwolnieni od zależności. Dlatego finansjerze nie zależy wcale na bankructwach i gospodarczym katharsis. Najlepiej, by system ciągłego zadłużania i spłacania odsetek trwał. W 2008 roku przeznaczono ogromne sumy na ratowanie zepsutego systemu i nie pozwolono by upadli ci, którzy byli „za wielcy żeby upaść”. Od tego czasu minęło 11 lat i przez ten czas, mimo narastania problemów stojących za kryzysem, nie stało się jak dotąd nic istotnego w światowej gospodarce i finansach (choć na wielu płaszczyznach, zegar tyka).

Z logicznego punktu widzenia, finansjera (banksterka, lub jakkolwiek inaczej tego nie nazwać) w momencie kryzysu będzie chciała się najbardziej obłowić (jak zwykle). Bowiem ten, kto dysponuje kapitałem w czasach biedy, za bezcen może wykupywać majątek i wpływy. Ceny są wówczas znacznie zaniżone, a ten kto posiada żywą gotówkę, może czuć się jak na wyprzedaży (dlatego w czasie kryzysu powstają największe majątki i bogaci jeszcze bardziej się bogacą).

Tak wielokrotnie bywało w przeszłości, różnica między przykładami historycznymi, a współczesnością jest jednak taka, że w chwili obecnej zadłużenie dotyczy większości dorosłych osób i niemal wszystkich podmiotów publicznych (gminy, państwa). Innymi słowy, jeśli kryzys dotknie dłużników, wówczas będzie to dotyczyć interesów całego niemal społeczeństwa.

Każdy australijski farmer wie, że można strzyc na raz tylko jedną owcę. Bieganie z golarką po całej zagrodzie wypełnionej setkami zwierząt, grozi stratowaniem. Oczywiście farmera, a nie owiec. Trzeba wybierać sztuka po sztuce.

Ewentualny upadek systemu finansowego grozi w tej chwili społeczną rewolucją i buntem przeciwko bankom. W takich warunkach naciski społeczne na elity polityczne mogą być tak wielkie, że żadna łapówka nie przekona polityków do wywłaszczania obywateli z ich majątków (co innego „ogolić” samych frankowiczów, a co innego jak problem dotknie wszystkich).

 

Nie chcę tutaj wróżyć z fusów i przewidywać jaki scenariusz zaistnieje w przyszłości, jednak nie sposób zakładać, iż ludzie zarządzający światowymi finansami nie widzą powyższych zagrożeń. Nie dziwi mnie więc, iż odwlekają moment kryzysu jak tylko mogą. Metoda wyścigu inflacji z długiem pozwala zachowywać kontrolę nad dłużnikami, podtrzymując ich jednocześnie przy finansowym życiu. Inflacja i kolejne kredyty są jak narkotykowa kroplówka. Społeczeństwo, korzystając z prosperity, jest niczym w śpiączce. Jednocześnie w interesie samych rządów, które chcą utrzymać się u władzy, jest sięganie po pożyczki i (możliwie najmniej zauważalnie) do kieszeni podatników w celu przekupywania wyborców.

 

MITY I ŻYCZENIOWOŚĆ W ŚRODOWISKU WOLNOŚCIOWYM

Dotychczasowa argumentacja miała dowieźć, w jakiej bańce mitów i życzeniowości znajdują się niektórzy, ci mniej świadomi, zwolennicy liberalnej gospodarki.

Jeśli w duchu idei wolnego rynku, „wolnościowiec” zabierze swój cały towar i gotówkę, a następnie pójdzie do dzielnicy w strefie „no-go”, gdzie grasują bezkarnie złodzieje i mordercy, to jego straganowy handel na ulicy zakończy się wraz z pierwszym klientem. Wówczas za sukces będzie można uznać fakt, iż tego rodzaju amator handlu na wolnym rynku ujdzie z życiem.

Co innego, gdy ten sam jegomość pójdzie handlować na centralny skwer dobrze zarządzanego miasta. Gdzie skuteczna prewencja policji lub straży miejskiej zapobiega łamaniu praw, reguł i zakłócania porządku lub bezpieczeństwa. Takim dobrze zarządzanym miastem może być oczywiście państwo. Jednak w relacjach z innymi państwami (które np. nie preferują zasad wolnego rynku) handlarz zdany jest na łaskę lub niełaskę obcych sił. Chyba, że jego państwo jest na tyle silne by chronić interesów własnych obywateli stosując w pewnym zakresie interwencjonizm i budując swego rodzaju „bańkę” ochronną.

Tym samym, mitem jest teza, iż rynek/gospodarka poradzą sobie lepiej bez aparatu państwowego. Jest wręcz przeciwnie. Im państwo jest silniejsze, tym jego wewnętrzny rynek może stać się bardziej sprawiedliwy, konkurencyjny i wolny. Bo wówczas każdy musi przestrzegać narzuconych z góry reguł gry.

Polska, ani żaden inny kraj nie istnieje w próżni. Całkowite otwarcie rynku zwyczajnie naraża go na ingerencję z zewnątrz. I to wcale nie taką uczciwą, wolnorynkową, a właśnie na taką wspieraną przez państwa-rywali, czy światowe koncerny dążące do stworzenia globalnych monopoli. Utopią jest zakładanie, że otwierając całkowicie rynek, administracja państwowa okaże się w 100% odporna na korupcję i nie dopuści do zniszczenia tegoż rynku przez kapitał zagraniczny (czy to państwowy czy prywatny). Wprowadzenie postulatu całkowitego wolnego rynku, otwartego na zagraniczny kapitał, jest de facto wprowadzeniem koncepcji globalistów. Sprzyjających monopolizacji rynkowej przez międzynarodowe koncerny. W tym zakresie walka Janusza Korwina-Mikke z „globciami” wydaje się być iluzoryczna. Pod szczytnymi hasłami, kryją się idee sprzyjające wprowadzeniu globalizacji, monopoli lub oligopoli koncernów międzynarodowych. Co nie może być w interesie konsumenta, ponieważ posiadające nieograniczone środki finansowe korporacje, przy braku skrępowania, zawsze będą wykorzystywać słabości rynku, zniewalając go.

 

Najważniejsza niska cena?

Jednocześnie szkodliwą dla bezpieczeństwa rodzimej gospodarki jest teza, że dla konsumenta nie ma znaczenia czy kupuje towar krajowy czy zagraniczny, a najważniejsza jest niska cena. Tej głupiej teorii przeczą działania władz francuskich, niemieckich czy chińskich. Na rynkach tych państw promuje się produkty krajowe. Nie tylko poprzez systemy podatkowe, ulgi, dotacje, finansowe wspieranie państwa, ale i poprzez promowanie odpowiedniej postawy konsumenckiej wśród obywateli. Chińczycy, jako państwo komunistyczne, zwyczajnie nie dopuszczają obcych firm do chińskiego konsumenta. Niemcy stosują bardziej wyrafinowane środki. Ich system podatkowy jest niezwykle pobłażliwy dla firm krajowych, natomiast potrafi wręcz „wykurzyć” zagraniczną konkurencję z własnego rynku (przykład Shella sprzed kilku lat, ale znam wiele innych z doświadczenia zawodowego). Francuzi i Niemcy nie wahali się ustanowić praw, zgodnie z którymi, zatrudniony w Polsce kierowca, jadący polską ciężarówką, przewożący polski towar, przejeżdżając przez Niemcy i Francję powinien otrzymać niemiecki lub francuskie wynagrodzenie za ten czas. To zmniejsza konkurencyjność polskich przewoźników, którzy przecież w warunkach wolnego rynku opanowali rynek transportowo-spedycyjny. Każde poważne państwo wspiera krajowy biznes, nie zważając na wartości UE i wolnego rynku. Bo niemiecka gospodarka i niemieckie rodziny utrzymują się z tego, że Polacy kupują niemieckie samochody i niemieckie szczoteczki do zębów. Nawet, jeśli te są produkowane na terenie Polski (zyski netto i podatki i tak trafiają ostatecznie do Niemiec).

 

Prywatyzacja lekiem na wszystko?

Całkowita prywatyzacja majątku państwowego to również szkodliwy dla bezpieczeństwa państwa postulat. Jak dowodziłem wcześniej, im więcej uzbrojenia jesteśmy w stanie wyprodukować w Polsce w czasie pokoju – tym, w czasie konfliktu, dostawy do naszego wojska będą bezpieczniejsze. Gdy nadchodzi kryzys lub wojna, zasady wolnego rynku są ograniczane. Japonia uderzyła na Pearl Harbour wywołując wojnę z USA, ponieważ Amerykanie odcięli Tokio od dostaw ropy naftowej. Nigdy nie wiadomo, jak w przyszłości będzie wyglądać sytuacja geopolityczna kraju. Dlatego państwo musi kontrolować strategiczne dla funkcjonowania społeczeństwa i gospodarki zasoby. Takie jak np. energia.

Polski system zdrowotny czy szkolnictwo również nie funkcjonują w próżni. O ile do prowadzenia lekcji wystarczy wynająć pomieszczenie pełniące rolę klasy, o tyle do przeprowadzania zabiegów medycznych niezbędny jest czasem niezwykle drogi sprzęt oraz ogromne zasoby powierzchniowe. Prywatyzacja szkół rzeczywiście nie musiałaby się wiązać z całkowitym przejęciem systemu szkolnictwa przez np. podejrzane fundacje wspierane z zewnątrz w celu prowadzenia wojny kutlurowo-propagandowej. Jednak na zakup szpitala wraz z całym osprzętem, stać by już było tylko nielicznych. Realia są takie, że zapewne w 99% rynek medyczny zostałby przejęty przez koncerny farmaceutyczne.

Także szczytna idea wolnego, prywatnego rynku zostałaby w wielu przypadkach brutalnie skonfrontowana z rzeczywistością. By krytyka była rzetelna, należy w tym miejscu podać inne, konkretne rozwiązanie, które pomogłoby naprawić systemy edukacyjny i zdrowotny. Uważam, że w obu przypadkach pomysł bonów dałby świetne efekty. Które to pomysły są promowane (co cieszy) przez niektórych polityków (w tym zwłaszcza przez Konfederatów wykazujących się większym realizmem).

 

Dług to wróg

Nie jest również pewne, że dalsze zadłużanie kraju przyniesie tylko negatywne efekty. Gdyby bowiem stało się tak, iż w przyszłości wszystkie długi zostałyby wyzerowane, wówczas największymi zwycięzcami staliby się Ci najbardziej zadłużeni. Ponieważ dług zniknąłby jak za dotknięciem magicznej różdżki, za to wszystko to, co zostało sfinansowane przez ten dług (inwestycje, rozwój gospodarczy etc. etc.) by pozostało. Co zrobiłby każdy z nas, gdyby wiedział, iż za 10 lat wszystkie długi zostaną umorzone? Osobiście poszedłbym do banku i wziąłbym największy kredyt, jaki by mi udzielono. I zainwestował w konkretne aktywa (nieruchomości, fabryki, złoto, etc.etc.). Majątek rodzi pieniądz. Jakikolwiek by on później nie był. Opisywany scenariusz nie jest wcale pewny, ale nie można go wykluczyć. A ponieważ rynek finansowo-ekonomiczny zależy w dużej mierze od finansistów z Wall Street, to czasem warto spoglądać na to, co robią Amerykanie. A ci zadłużają się. Na potęgę. Jak nigdy dotąd. Ktoś może powiedzieć, że USA (jako państwo) również jest celem finansistów (do ogolenia). Nie koreluje to jednak z rzeczywistością. By rządzić światem, oprócz finansów, potrzebna jest realna siła. Hard Power. Najpotężniejszym państwem świata są Stany Zjednoczone. Militarnie, finansowo oraz jeśli chodzi o wpływy. Tak więc USA, jako państwo, to doskonałe narzędzie do wymuszania na innych przyjmowania rozwiązań korzystnych dla finansjery (jeśli przyjmiemy za punkt odniesienia teorię, w której to finansjera rządzi światem). Nikt rozsądny nie łamie swojego najlepszego miecza w drodze na wojnę. Innymi słowy USA, rozumiane jako najpotężniejsze narzędzie nacisku, musi wyjść z każdej sytuacji (również tej gospodarczej, kryzysowej) jako najsilniejsze państwo na świecie. Jakiekolwiek teorii spiskowej tutaj nie przyjmiemy, Stany Zjednoczone muszą pozostać największą potęgą. Jest to zgodne z interesami elit politycznych z Waszyngtonu, jak również z interesami finansistów (którzy dzięki USA mają wpływ na cały niemal świat). Osobiście zakładam, że ktokolwiek nie zarządza amerykańską gospodarką – wie co robi i do czego zmierza. Oczywiście należy również pamiętać o zasadzie: „co wolno wojewodzie, to…”. USA ma doskonałą pozycję. Cały kontynent praktycznie na własność. Granice w postaci oceanów. I najsilniejszą na świecie flotę morską. W każdej chwili Donald Trump może powiedzieć: „Nie spłacimy naszych długów i co nam zrobicie?” (co zresztą było już przez niego sugerowane). Polska leży między Niemcami i Rosją oraz nie dysponuje armią zdolną obronić nas przez „postępowaniem egzekucyjnym” ze strony wierzycieli. Jednak gdyby „reset” długów miałby nastąpić w pokojowych warunkach na mocy międzynarodowego układu? W końcu poziomy długu za 2018 rok w USA ( ok. 77%,), Brazylii (88%)  Francji (blisko 99%), Japonii (ponad 200%!) czy Włoszech (135%) są olbrzymie. Podobny poziom długu do Polski (49%) mają oficjalnie Chiny (prawie 48%). Ale już Niemcy (62%) czy Indie (68%) są zadłużone bardziej. Co w nominalnych kwotach daje nieporównywalną różnicę.

 

Podwyższenie płacy minimalnej – cel

Podwyższanie płacy minimalnej służy do zwiększenia wpływów podatkowych. Jest to sformułowanie niepełne. Jak podnosiłem wyżej, głównym, naczelnym celem jest napędzanie inflacji w celu redukcji realnej wartości długu. Przy okazji, tego rodzaju działania mogą zwiększyć wpływy do Skarbu Państwa, jak również być wykorzystane do kampanii wyborczej (hasło: „sprawiedliwych” wynagrodzeń). Oczywiście argumentacja wskazująca na negatywne czynniki tego rodzaju narzędzia na gospodarkę i przedsiębiorców, jest jak najbardziej słuszna. W tym zakresie chodziło mi o wyjaśnienie wszelkich aspektów tego zagadnienia.

 

USA i UNIA to zło od którego należy uciekać?

W polityce międzynarodowej Polska może lawirować i powinna rozważać alternatywę w postaci Rosji (i Niemiec). Jako, że geopolityka i polityka międzynarodowa to mój „konik”, mitowi temu poświęciłem kilka szeroki analiz. Niemniej, propagowanie idei, jakoby Polska mogła odwrócić się od USA i zawrzeć korzystne układy z Moskwą i Berlinem, należy wrzucić między bajki. Są to teorie nie tylko błędne, ale i szkodliwe dla polskiej racji stanu. Wpisujące się do tego w rosyjską propagandę. Pisząc w olbrzymim skrócie, Polska, żeby móc negocjować z Rosją i Niemcami na równych warunkach, musiałaby być silniejsza od tych państw. I to liczonych łącznie! Berlin zawsze będzie dążył do porozumienia z Moskwą ponad głowami Polaków. W interesie Niemców i Rosjan jest całkowita marginalizacja Polski, jako państwa podmiotowego. Koncepcja budowy osi Berlin-Warszawa-Moskwa jest naiwna. Po co ludziom z Berlina czy Kremla jest dodatkowy partner, który będzie chciał mieć swój udział i swoje interesy w każdym przedsięwzięciu? Tego rodzaju porozumienie mogłoby powstać tylko wówczas, gdyby Polska była na tyle silna by samodzielnie storpedować pomysł osi Berlin-Moskwa. Tylko wówczas, nasi sąsiedzi musieliby się liczyć z naszym zdaniem. Tymczasem realia są inne. Jesteśmy barierą na linii Berlin-Moskwa wyłącznie z uwagi na zakotwiczone tutaj interesy USA. Jak sprawa wyglądała przed 2015 rokiem? Czy stawialiśmy własne warunki Niemcom i Rosjanom? Wykorzystywano nas z każdej strony i torpedowano każdy projekt sprzeczny z interesami Berlina i Kremla. I do takiego stanu wrócimy (jak nie znacznie gorszego), jeśli wyjdą stąd Amerykanie, a jednocześnie Rosjanie nie zostaną pobici przed tym gospodarczo oraz Niemcy nie staną się na powrót wasalem Waszyngtonu. Elity z USA o tym wiedzą. Więc szantażowanie ich poprzez zadzieranie nosa i grożenie „odwróceniem” sojuszy jest komiczne. Polska może negocjować warunki partnerstwa z USA tylko w jeden sposób. Sugerować swoją neutralną postawę w rywalizacji przeciw Rosji, przy jednoczesnym pozostawaniu we wpływach NATO i UE. Możemy podbijać stawkę  „włoskim strajkiem”. Amerykanom się śpieszy. Każdy dzień walki z Rosją, to czas i siły stracone w walce przeciwko Chinom. W Polskim interesie jest pozostać w amerykańskiej strefie wpływów, ale nie musimy wcale się śpieszyć, jeśli chodzi o uderzanie w interesy Moskwy. Możemy grać na czas. Odwlekać. Przewlekać. Zadawać pytania, wymyślać przeszkody i hamować działania USA. Bez nas nic w regionie Międzymorza nie zrobią. „Włoski strajk” to właściwa „taktyka” negocjacji z hegemonem, który jest przecież jedynym światowym gwarantem naszej niepodległości i suwerenności. A także bezpieczeństwa względem zapędów Rosji czy Niemiec. Im Amerykanie mocniej rywalizując z Rosją, tym nasza rola rośnie. Tym bardziej Waszyngtonowi może zależeć na czasie. Tym więcej będzie można ugrać zwlekając, bez potrzeby fikcyjnego bluffowania (które jest niezwykle szkodliwe i tylko osłabia pozycję negocjacyjną przy stole)

Przy czym „włoski strajk” winien dotyczyć domen, które są związane tylko i wyłącznie z interesami amerykańskimi. Bowiem np. w zakresie zbrojeń, mobilizacji etc.etc. Polska powinna wręcz przyśpieszyć. Raz, silna i przygotowana na najgorsze armia, daje nam pewne poczucie bezpieczeństwa i możliwość opierania się szantażom. Dwa, Amerykanie potrzebują tutaj silnej i licznej armii. Więc im będziemy silniejsi, tym więcej będziemy mogli żądać w ramach zapłaty.

Pamiętać bowiem należy, że jeśli zagramy va bank stawiając na szali relacje z USA, nie mając przy tym silnych kart, wówczas nie ugramy absolutnie nic. Mogąc przy tym wiele stracić. Lepiej jest, metodą Romana Dmowskiego w Wersalu, przekonać sojuszników, że to w ich interesie jest wzmacnianie Polski pod każdym względem. Stawianie wszystkiego na ostrzu noża, może się bardzo źle skończyć. Bo siła naszego państwa i gospodarki mogą zostać drastycznie zweryfikowane.

 

POLEXIT JEST MOŻLIWY NA DOBRYCH WARUNKACH?

POLEXIT może być zrealizowany przy korzystnych warunkach dla Polski, wynegocjowanych przez dobrych decydentów i negocjatorów. Ten postulat, ferowany głównie wśród narodowców (i w ich broszurze dotyczącej POLEXITU) ukazuje życzeniowe podejście do spraw międzynarodowych jak również kompletne oderwanie od rzeczywistości przy jednoczesnym zadufaniu i ślepej wierze we własne możliwości. Jeśli ktokolwiek uważa, że w rozmowach międzynarodowych dana umowa/układ/porozumienie zależy wyłącznie od umiejętności negocjacyjnych stron, to nie ma zielonego pojęcia o życiu, biznesie, ani tym bardziej o dyplomacji. I prawdopodobnie nie posiada doświadczenia nawet przy negocjowaniu ceny ziemniaków na pobliskim ryneczku. Siłę i pozycję stron przy stole negocjacyjnym wyznaczają obiektywne uwarunkowania zewnętrzne (np. koszt produkcji ziemniaka oraz zasobność portfela kupującego). Negocjatorzy, dzięki zręczności, mogą jedynie uwypuklić wagę jednych czynników, marginalizując inne. Dobry negocjator to taki, który zna wszystkie atuty i słabości swojej pozycji, jak również pozycji adwersarza. I potrafi je w odpowiedni sposób zaakcentować. Jednak te auty i słabości wynikają z obiektywnej rzeczywistości. Jeśli w interesie Niemiec jest to, by Polska należała do UE i była skrępowana regulacjami unijnymi, a także powiązana i uzależniona gospodarczo od gospodarki niemieckiej, to choćby po stronie polskich negocjatorów znajdował się sam diabeł, to i tak Niemcy zrobiliby wszystko, by ewentualne koszty POLEXIT-u były dla Polski jak najbardziej dotkliwe. Tylko po to, by pokazać nam i innym ewentualnym „uciekinierom”, że to się zwyczajnie nie opłaca. Gdyby dziś Warszawa zadeklarowała POLEXIT, to zarówno Bruksela jak i Berlin wybatożyłyby nas pod każdym względem (politycznym, gospodarczym, finansowym, propagandowym) tak, że obecną wojnę europejskich elit przeciwko rządowi PiS i Polsce, wspominalibyśmy z sentymentem i tęsknotą. Nie trzeba chyba szeroko opisywać zależności polskiej gospodarki od zachodu. Oczywiście każdy kij posiada dwa końce (zachód również korzysta z obecności Polski w systemie unijnym), jednak to my jesteśmy w tym wszystkim graczem znacznie słabszym, który posiada nieporównywalnie gorsza pozycję polityczną, gospodarczą, a także geograficzną. Bowiem Polska nie żyje w próżni. Jeśli za radą narodowców, Polska miałaby się odwrócić od USA, wyjść jednocześnie z Unii, to naszą jedyną alternatywą byłaby Rosja. Pomijając „bogate” polskie doświadczenia z władzami z Kremla, jak można postulować „wielowektorową” politykę zagraniczną Polski, sugerując jednocześnie całkowite zdanie się na relacje z Rosją (po odrzuceniu USA, i wyjściu z UE, Polska byłaby na łasce Kremla nie posiadając żadnej alternatywy). Oba postulaty się wzajemnie wykluczają. Nie chcę tutaj również szerzej pastwić się nad pomysłem powiązania naszego rynku z gospodarką rosyjską, która jest biedna i oprócz surowców energetycznych nie ma dla nas nic do zaoferowania. Nie stanowi nawet atrakcyjnego rynku zbytu, bowiem wartość rosyjskiego import jest obecnie niższa niż wartość importu Polski! Przy czym należy pamiętać, że w rosyjskiej tradycji i praktyce ugruntowana jest reguła działania, zgodnie z którą należy wykorzystywać zależności gospodarcze do twardej rozgrywki politycznej (vide „sankcje” rosyjskie czy to na polskie mięso, czy przetwory mleczne, lub np. „awarie” rurociągów z ropą czy gazem). Z Rosjanami zwyczajnie nie da się współpracować po partnersku, czego dowodem jest w tej chwili trudna sytuacja wijącego się jak węgorz Łukaszenki. Rosjanie są z kompletnie innego kręgu cywilizacyjnego i rozumieją tylko i wyłącznie argumenty siły. Argumenty, których Polska obecnie w stosunku do Rosji nie posiada.

 

PODSUMOWANIE

Ferowanie ostrych, krytycznych tez wobec środowiska wolnościowego i konfederacji miało na celu nie tylko wywołanie merytorycznej dyskusji w tych środowiskach w zakresie opisanych tematów. Celem samym w sobie było, choćby skrótowe, opisanie zawiłości w sferach, w których narracja często jest nazbyt upraszczana. Zapewne miło jest słuchać od lidera Konfederatów, że jego wyborcy są „elitą” bo co do zasady (średnio) wiedzą więcej o gospodarce i ekonomii (co może być prawdą). Jednak odnoszę wrażenie, że wywoływane w ten sposób samozadowolenie i poczucie własnej wyższości intelektualnej prowadzi środowisko konfederatów na manowce. Jestem wielkim zwolennikiem uwalniania rynku, postaw i praw pro-wolnościowych, a także przeciwnikiem zbytecznych regulacji prawnych oraz wysokiego opodatkowania. Zawodowo zajmuję się prawem handlowym i podatkowym i uważam, iż postulaty w tym zakresie głoszone przez wolnościowców są najlepszymi na „polskim rynku politycznym”. Koncepcja uczynienia z Polski raju podatkowego jest mi bardzo bliska. Idea ochrony polskiej kultury, historii, tradycji – również. Jakkolwiek utożsamiam się z wieloma pomysłami i propozycjami Konfederatów, o tyle niektóre postulaty i wyznaczane przez jej liderów kierunki, są dla mnie całkowicie nie do zaakceptowania. Uważam je wręcz za szkodliwe. Mam wrażenie, że zwłaszcza w zakresie wiedzy geopolitycznej i polityki międzynarodowej, świadomość niektórych liderów Konfederacji jest mniejsza, niż świadomość polityków z PiS-u. Co wydaje się być niemożliwe. Jestem też przeciwnikiem ideologii, a narracja jaką głosi np. JKM jest niczym innym, jak ideologią. Czyli oderwanym od rzeczywistości konceptem, który funkcjonuje logicznie tylko i wyłącznie w sterylnych, laboratoryjnych warunkach. I ginie w zderzeniu z rzeczywistymi uwarunkowaniami. Korwin potrafi doskonale zobrazować schemat modelowy, do którego należałoby dążyć. Jednocześnie często nie ukazuje konkretnych metod i realnych sposobów na wdrożenie swoich pomysłów tak, by one działały. Co z tego, że JKM ma na myśli wolny rynek, gdzie decyduje konsument (czyli ważna jest cena i jakość usług), skoro wprowadzenie jego idei w życie, w rzeczywistości doprowadziłoby do monopolizacji rynku przez narodowe lub międzynarodowe koncerny…

Co z tego, że Krzysztof Bosak pięknie mówi o prowadzeniu polityki wielowektorowej, skoro rezultatem wdrożenia pomysłów Narodowców, Korwina czy Grzegorza Brauna byłaby jednowymiarowa, pro-rosyjska dyplomacja prowadząca do całkowitej marginalizacji Polski wetkniętej między oś Berlin-Moskwa (lub szerzej, Paryż-Berlin-Moskwa).

Co z tego, że zwolennicy POLEXITU wyobrażają sobie zerwanie z wszelkimi szkodzącymi Polsce powiązaniami z Brukselą, skoro nie posiadają dość wyobraźni żeby zrozumieć, iż w rzeczywistości powiązania Warszawy z Brukselą i Berlinem są już tak dalekoidące, że amputacja byłaby dla nas wyrokiem śmierci (o co postaraliby się Niemcy).

Nie żyjemy w próżni. W sterylnych warunkach, w których Polska jest władna do podejmowania decyzji nie oglądając się na innych. Tak mogą robić tylko Amerykanie, Rosjanie  i być może Chińczycy. Polska jest małym trybikiem w wielkiej machinie, która posiada swoje konkretne, ważne miejsce i funkcje, ale jest zbyt słaba by prowadzić całkowicie suwerenną politykę zagraniczną. Takie są smutne realia. Zaklinanie, że gdyby np. Robert Winnicki był premierem, huknąłby i tupnął, to nagle wszyscy wokół by zmiękli i zabiegali o nasze względy, a my byśmy mieli same korzystne dla nas warunki i układy, jest melodią dla naiwnych. Chciałbym widzieć, jak premier z ramienia Konfederatów świetnie negocjuje i zapuszcza w kozi róg Putina, Merkel i Donalda Trumpa. Jak dyktuje własne warunki… Naprawdę, życzyłbym sobie tego. Bo to by oznaczało, że dysponujemy silniejszą armią niż Rosjanie, bogatszą gospodarką niż Niemcy i większymi wpływami niż Amerykanie. Jednak by prowadzić korzystną dla kraju i skuteczną politykę, trzeba zejść na ziemię, przestać grozić palcem: „bo wyjdziemy z NATO!” i narażać się na śmieszność i pro-rosyjskość (bo chyba wszyscy zdają sobie z tego sprawę, łącznie mam nadzieję z Konfederacją, co by to oznaczało).

Oczywiście, że jednocześnie powinno się nagłaśniać wszelkiego rodzaju protesty dotyczące np. ustawy 447, ulg dla amerykańskich firm (jak np. w sprawie banku GP Morgan), czy innego rodzaju koncesji, nacisków, czy żądań. Trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że amerykanie takimi nieudolnymi ruchami jak np.:

  • wypowiedzi Mike’a Pompeo przy okazji szczytu bliskowschodniego w Warszawie,
  • listy kongresmanów w z żądaniem obniżenia podatków od wydobycia surowców na terenie Polski dla amerykańskich inwestorów,

dają nam amunicję do podwyższania „ceny” za nasz udział w partnerstwie z Waszyngtonem. Im polskie społeczeństwo i opozycja będą bardziej naciskać w kwestii nieustępliwości wobec Amerykanów tym polski rząd będzie miał bardziej wiarygodną podstawę do asertywności („wiecie, my byśmy chcieli, ale jak to zrobimy, to nas wyborcy powieszą za krawaty i wyborów nie wygramy – musicie coś dać w zamian”). Jednak różnica między świadomością rozgrywających się na naszych oczach „negocjacji” i umiejętnym podbijaniem stawki, a stawianiem groteskowych warunków („albo dacie co chcemy, albo wychodzimy z NATO) jest ogromna.

 

GEOPOLITYKA – Konfederacja opcją pro-rosyjską?

Nic dziwnego, że Konfederacja została zakwalifikowana przez wiele środowisk, jako pro-rosyjska ekspozytura polityczna w Polsce. Narracja części jej liderów pokrywa się bowiem z argumentami narracji propagandy rosyjskiej. To nie jest oskarżenie. Takie są fakty. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby pro-rosyjska narracja była tą słuszną. Problem w tym, że tak nie jest. Trwa wojna propagandowa, w której na „zachodzie” Putin wyskakuje z każdej lodówki i jest sprawcą zła wszelkiego. I głównym powodem porażek lewicowych środowisk. Z drugiej jednak strony, trwa wielka ofensywa anty-amerykańska, ukazująca Waszyngton jak centrum spiskowe świata. Które robi wszystko, by okraść i obłupić resztę stolic.

Ta pierwsza narracja trafia do ludzi ślepo podążających za systemem, którym wygodniej jest obwinić za jego błędy i porażki kogoś z zewnątrz (np. Putina). Drugi rodzaj propagandy trafia głównie na podatny grunt u osób naiwnie wierzących w ideały, które to osoby zaczęły jednak szukać wiedzy poza mainstreamem. Do tych, którzy jak dzieci myśleli, że świat dzieli się na „dobro” (zachód) i „zło” (wschód). Którzy nagle odkryli, że USA nie jest wcale „dobre”, a skoro nie jest „dobre” to musi być „złe”. Emocjonalny zawód i poczucie oszustwa prowadzi do „przesterowania” wielu umysłów, które wcale nie odchodzą od fałszywej koncepcji „dobra” i „zła”, a jedynie odwracają bieguny. Gdzie to zachód staje się tym „złym”, a wschód tym „dobrym”. Jest to wciąż myślenie naiwne i niedojrzałe, bowiem realia są takie, iż w relacjach między państwami zawsze chodzi o interesy. Wykorzystywanie przez Amerykanów swojej hegemonicznej pozycji nie stanowi elementu teorii spiskowej dziejów, a jest zwyczajnym mechanizmem poszerzenia wpływów i władzy USA. Rosjanie, Chińczycy, Niemcy, wszyscy robią dokładnie to samo (walczą o własne interesy, kosztem innych), tyle tylko, iż póki co posiadają mniejsze możliwości niż Stany Zjednoczone. Grają tak wysoko, jak pozwalają im ich możliwości. Kolejnym krokiem ewolucyjnym w postrzeganiu geopolityki nie jest więc „zamiana biegunów” i dalsze, emocjonalne postrzeganie relacji międzypaństwowych (Ci chcą nas okraść, a Ci wymordować), a chłodna analiza zysków i strat. Chłodna analiza, którą można sprowadzić do kilku podstawowych tez:

  1. Amerykanie mają w Europie Środkowej swoje interesy, które chcą ugrać jak najmniejszym kosztem (jaki to będzie koszt, zależy w pewnym zakresie od Polski),
  2. w interesie USA nigdy nie było i nie jest podbicie polskiego terytorium czy wymordowanie polskiego narodu, bywało w historii przeciwnie, że w interesie USA była niepodległa Polska, która dzięki Waszyngtonowi powstawała (1918 – W. Wilson, 1989 – R. Reagan),
  3. w interesie Amerykanów jest ekonomiczno-gospodarcze czerpanie zysków i uzależnianie innych państw od Waszyngtonu (nazywając to emocjonalnie, USA chce nas co najwyżej okradać),
  4. aktualnie (z uwagi na rywalizację geopolityczną z Rosją i Chinami) w interesie USA jest stworzenie Międzymorza/Trójmorza oraz silnego lidera w postaci Polski (w celu odgrodzenia Niemiec od Rosji), co jest oczywiście również w naszym interesie, więc mając zbieżność interesów ze światowym hegemonem, powinniśmy tą zbieżność wykorzystać, a nie z niej rezygnować,
  5. w interesie Niemiec i Rosji jest całkowite zdominowanie Polski pod każdym względem (politycznym, gospodarczym, finansowym) oraz pozbawienie jej podmiotowości (niekoniecznie niepodległości czy terytorium), interes ten występował zawsze i trwa do dziś (emocjonalnie: oba te państwa chcą nas okradać i zniewolić),
  6. w interesie Niemiec i Rosji jest stworzenie rozbrojonego i bezwolnego „bufora” między Berlinem i Moskwą, w ramach której to koncepcji rozbrajano polską armię przez 25 lat po powstaniu III RP,
  7. historycznie bywało tak, że w interesie Niemiec i Rosji była germanizacji/rusyfikacja narodu lub nawet jego eliminacja (vide niemiecki holokaust i stalinowskie czystki – innymi słowy, oprócz ograbienia, zniewolenia, groziło nam wymordowanie).

 

Dzięki „partnerstwu” z Niemcami i Rosją, Polska może oczekiwać stabilnej przyszłości i rozwoju. Jednak rozwój ten będzie kontrolowany. Niemcy nie pozwolą nam się „przeskoczyć”, jednocześnie Rosjanie uzależnią nas od siebie pod względem energetycznym. I rozbroją. Nominalnie, Polska może nawet „rosnąć”, jednak w porównaniu do sąsiadów/rywali, będzie to powolny rozkład i umieranie państwa. Nasz kraj będzie jak gotowana na wolnym ogniu żaba. Czyli będzie de facto słabnąć, bowiem o tym czy państwo staje się silniejsze czy słabsze, nie decyduje jego rozwój, a relacja jego siły do sąsiadów/rywali.

Z kolei „strategiczna współpraca” z USA oznacza ryzyko geopolityczne, przymus inwestowania w zbrojenia (przy zakupach od Stanów Zjednoczonych), a także perspektywa „wyjścia” USA z Europy Środkowej, co stanie się wcześniej czy później, niezależnie od scenariusza (zwycięstwo/porażka z Rosją). Z atutów należy wymienić pojawienie się „politycznych pleców” dzięki którym:

  • Polska ma historycznie po 1989 roku najlepsze relacje z Litwą (a przypomnijmy jak to małe państwo upokarzało nasze władze przed 2015 rokiem, vide sprawa Możejek i mniejszości),
  • odżyła inicjatywa V4 (Grupa Wyszehradzka), w której Warszawa pełni rolę lidera,
  • jest szansa na ocieplenie relacji z Ukrainą, a być w może w przyszłości, stworzenie sojuszu Międzymorza, co stanowiłoby realizację upragnionej przez nas koncepcji geopolitycznej, dającej szansę na podmiotowość i niezależność państwa względem Berlina i Moskwy,
  • Polska staje się również ważnym geopolitycznym punktem odniesienia dla Białorusi i Łukaszenki,
  • w interesie USA jest wzmocnienie gospodarcze Polski (dzięki czemu będzie można na niej więcej zarobić) i uniezależnienie jej od Rosji (vide budowa Baltic Pipe i dostawy LNG do Świnoujścia).

 

To bardzo skrótowo zarysowany bilans (zachęcam do lektury innych tekstów na blogu, gdzie wielokrotnie, w szczegółach opisuję sytuację Polski). Pokazuje on jednak, że mamy wiele do ugrania, a koszty tego wszystkiego zależeć będą od tego, jak bardzo świadomi będziemy własnej roli w amerykańskiej strategii geopolitycznej. I jak wysokiej, w związku z tym, zażądamy ceny.

Jednocześnie zrozumieć należy jedną rzecz (którą zawsze podkreślam). Polska nie wybrała USA. Jesteśmy zbyt słabym państwem i zbyt zakompleksionym społeczeństwem (co do ogółu). Aparat państwowy (służby) nie są w stanie uchronić polityków przez działaniami zmierzającymi do ich obalenia (vide losy rządu Tuska i afera podsłuchowa). Społeczeństwo natomiast jest zbyt naiwne, daje się manipulować z zewnątrz, a przy tym nasze społeczne kompleksy względem zachodu (jeśli na zachodzie mówią o naszych politykach źle – to znaczy że są źli) nie dają odpowiedniego społecznego poparcia dla rządzących. Przez co Ci wolą się orientować na wpływy z zewnątrz, niż na własnych wyborców (bo jeśli moi wyborcy są podatni na opinie z zewnątrz, to lepiej się przypodobać Unii, Niemcom, Amerykanom, niż się im stawiać, stracić poparcie i przegrać wybory).

Efekt tego wszystkiego jest taki, że Polską rządzą nie Polacy, a siły zewnętrzne. Te najsilniejsze. Wcześniej, swoją opcję polityczną wypromowali Niemcy. W 2015 roku Amerykanie wyciągnęli zwyczajnie Polskę z kieszeni Angeli Merkel. Wspierając pro-amerykańskie ugrupowanie polityczne. My tu nie mieliśmy żadnego wyboru i mocy sprawczej. Te dwa elementy (silny aparat państwowy, samodzielnie myślące społeczeństwo bez kompleksów) muszą być spełnione łącznie, by liczyć na pojawienie się rządu, który będzie w pełni pro-polski. Dobry wybór, przy słabym państwie, oznaczy obalenie władzy. Zły wybór społeczeństwa, nawet przy silnym państwie, również nie da pozytywnego efektu.

Mylą się również Ci, którzy naiwnie myślą, że Polska posiada jakąś trzecią, zupełnie niezależną, własną drogę. Że możemy odmówić wszystkim na raz i realizować własne interesy. Pisałem o tym m.in. w tekście: „Który hegemon byłby najlepszy dla Polski? A może świat wielobiegunowy?”

 

Więc kiedy powstaną warunki do powstania silnego aparatu państwowego w Polsce?

Stanie się to tylko w sytuacji, gdy najwięksi rywale Polski będą przechodzić na tyle głęboki kryzys, że będą musieli zaprzestać ingerowania w Warszawie. Tylko w takich warunkach, w których zanikną zależności, ludzie z aparatu państwowego zaczną grać zgodnie z interesem narodowym Polski. Tak stało się na Węgrzech, gdzie bezpieka zorientowała się, iż „ogolono” nie tylko społeczeństwo, ale i post-komunistyczne węgierskie elity. Nastąpiła zbieżność interesów pomiędzy ludźmi aparatu państwowego, a obywatelami (w Polsce to nie jest jednak możliwe w obecnych warunkach – z wielu powodów). Na Węgrzech doszło jednak do sytuacji wyjątkowej. Niemcy się zagapili, a jednocześnie Budapeszt leży daleko w dolinie Panońskiej, która nie leży w strategicznych zainteresowaniach Berlina i Moskwy (pisałem o tym w analizie dot. Węgier).

Polska jest położona między Niemcami, a Rosją i musi czekać, aż państwa te staną się słabsze od niej (co może nigdy samoistnie nie nastąpić). Może również podjąć grę w celu wyeliminowania choćby jednego konkurencja (Rosji). Grę, którą proponują nam Amerykanie.

Czy ta gra jest warta ryzyka i potencjalnych korzyści? Na to pytanie zapewne każdy znajdzie własną odpowiedź, ważne jest jednak, by uwzględnić przy tym wszelkie przesłanki.

 

Krzysztof Wojczal

geopolityka, polityka, gospodarka, podatki – blog

 

* oczywiście chodzi o poziom długu w stosunku do wielkości PKB, wyrażony w %

** w ujęciu państwowym,

 

Kilka źródeł:
Agencje ratingowe wpływają na rynek obligacji
https://www.forbes.pl/finanse/obnizenie-ratingu-polski-spowodowalo-wzrost-cen-obligacji/9kscck1 https://businessinsider.com.pl/finanse/makroekonomia/dlug-publiczny-polski-a-odsetki-od-dlugu/vhwj9wq https://businessinsider.com.pl/finanse/makroekonomia/wstepny-szacunek-deficytu-budzetowego-polski-za-2018-r/8sl24ly https://forsal.pl/finanse/aktualnosci/artykuly/1441161,deficyt-budzetowy-pazdziernik-2019-dane-ministerstwa-finansow.html https://forsal.pl/artykuly/1427411,projekt-budzetu-2020-opinie-ekonomistow.html https://countryeconomy.com/gdp/poland?year=1981

 

 

44 komentarze

  1. Witam.Może się mylę,ale wydaje mi się,że skrajne poglądy głoszone przez Konfederację zostały przez nich tak mocno akcentowane tylko po to by ściągnąć na siebie uwagę.Mniej więcej tą samą drogą szła Liga Północna(Salviniego),Front Narodowy(Le Pen),Vox(Abascala) czy Afd. Z tego co zauważyłem to wśród ludzi z tego ugrupowania jest wiele osób o nieprzeciętnej inteligencji,pewności siebie i co najważniejsze to pokolenie pozbawione jakiegokolwiek kompleksu niższości wobec zachodu.Będą rośli w siłę niewątpliwie.Jak bardzo czas pokaże.Czy zagrożą rządzącym?Pewną grupę rozczarowaną rządami PiS przyciągną ,napewno.Ale ich siła będzie rosła głównie w miastach a te są obecnie w rękach Po.Mogą się stać tym ugrupowaniem które poprze żądna władzy klasa średnia ,nie powiązana z układem okrągłostołowym.Jeśli…?Złagodzą retorykę.

    1. Konfederacja jeśli złagodzi swój przekaz ma szansę być 2-3 partią w Polsce, biorąc pod uwagę kryzys zaufania do PO- co będzie trwało póki jej szefem będzie Schetyna i nie powróci do swego programu z czasów gdy pokonali PiS który wydaje się iż znacząco zwiększając socjal liczył na powiększenie się swego elektoratu i teraz osiągnął swe maksymalne poparcie

  2. Bardzo dobrze wyjaśniłeś słabości wolnego rynku który sprawdza się jedynie w małej skali. Z tego artykułu można również wysunąć wniosek iż z żadna licząca się partia w Polsce nie rozwinęła myśli geopolitycznej(niektórzy nazwą to głupotą inni umyślnym działaniem)

  3. Dobry artykuł ale nieco za dużo wątków ( to manifest ?) luźno związanych z tytułem. Zdaje się że też parę liczb niezbyt dobrze zweryfikowanych – np Polski PKB za 2018 wyliczony na 860 MLD $ ( podczas gdy oficjalnie jest to coś koło 590$ . Jeśli natomiast był liczony jako PPP to dlaczego już deficyt nie ?
    Mimo wszystko dziękuję będe linkował w dyskusjach o placy minimalnej bo większość nawet inteligentów NIE KUMA że chodz właśnie o wzrost inflacji !

  4. Świetny tekst pokazujący, że świat nie jest czarno-biały. Trzeba umiejętnie lawirować pomiędzy odcieniami szarości współczesnego świata i wykorzystywać okazje jakie od czasu do czasu daje nam los, jak to było w 1918 roku.

  5. O geopolitycznych głupotach Konfederacji nie napiszę bo to oczywistość. Natomiast ten wątek “wolnorynkowy” to jest bardzo dobra rzecz bo on strasznie spłyca przekaz Konfy. A w tej materii to i w mainstream’e same nieporozumienia, wszystkie “poglądy” są rozpięte na płytkiej osi ideologicznej “socjalizm – wolny rynek”. Dużo myślę o tym “co poszło nie tak” z naszą cywilizacją i generalnie uważam że ani model państwa ani cywilizacja łacińska nigdy się tak na prawdę w pełni nie wykształciły (piszę o tym czasem u bmena na czacie). W skrócie uważam że celem Państwa powinno być uprzywilejowanie klasy średniej i ochrona jej (i ogólnie narodowego) kapitału. I pod te cele powinien być napisany system i z tego rozliczani politycy. Co do Polski to ona w tej chwili potrzebuje najbardziej gruntownej reformy sądownictwa i wprowadzenia odpowiedzialności urzędniczej. Takie ruchy spowodowałyby porządne spięcie pośladków u politykierów i zatrzymanie dużej puli kapitału w Polsce (wygaszenie mafii paliwowych i wpływy budżetowe z tego tytułu przez zwykłą wymianę etatów przez MM wymowne). Politykierzy zaczęli by podejmować dużo bardziej racjonalne decyzje ponieważ reforma sądownicza rozbiłaby wiele układów które mają bezpośrednie przełożenie na ich ruchy. A sama Konfederacja powinna się zacząć organizować w zwarty ruch masowy wzajemnie się kontrolujący i wspierający który ma za cel postawione przeze mnie wyżej kwestie. Tylko taki wyedukowany masowy ruch będzie w stanie coś zdziałać bo jak na razie to Konfederacja jest zwyczajną partią kliku liderów – ale to też już jest duży sukces bo nie jest to tylko Korwin czy Bosak tylko współpraca. Ale jeśli nie zrobią kroku do przodu to skończą jak Kukiz.

    1. Jednej rzeczy nie napisałem. To wszystko powinno wynikać ze świadomości reformatorów funkcjonowania dzisiejszej ekonomi w chorym świecie nadpodaży waluty i kredytu, o czym po części piszesz. Nie tylko Konfederacja żyje w “liberalnej” iluzji ale też eksperckie środowiska ekonomiczne z których wywodzi się Gwiazdowski.

  6. Hej Krzysztof, strasznie lubię Twoje materiały geopolityczne i trzymam kciuki za dalszą działalność, ale niestety jak zmieniłeś tematykę, to straszny rzyg wyszedł :/ Skonstruowałeś sobie populistycznego strawmena i bohatersko go obalasz, przez co nawet nie ma z czym dyskutować. Cały tekst to mieszanka trywializmów z sofizmatami i niestety brzmi niedojrzale. Szczególnie widać to po namiętnie stosowanej konstrukcji “gdyby działał wolny rynek, to X”. Popełniasz tutaj błąd non sequitur.

    Zrobisz co zechcesz, ale żebyś zrozumiał jak brzmisz dla ludzi czerpiących wiedzę o ekonomii spoza wypowiedzi polityków i memów, dam Ci przykład. Brzmisz jak Lubina, który sobie akurat wymyślił, że gdyby istniała geopolityka, to Polska i Niemcy byliby najlepszymi przyjaciółmi, bo przecież leżą blisko. Mniej więcej taką retorykę stosujesz.

    1. Ja się odnoszę do populistycznych haseł, które są używane by dotrzeć do ludzi. W geopolityce nikt z geopolityków nie woła wszem i wobec, że geopolityka jest najważniejsza i rozwiązuje wszystkie problemy. Więc Lubina walczy ze stawianymi tylko przez siebie tezami. Tymczasem niektórzy politycy używają ww rodzaju retoryki odnośnie wolnego rynku. I wiele osób w to wierzy. Najczęściej młodych. Tacy nie przeczytają 3 tomowej książki o ekonomii (bo to pewnie nie ciekawi samych ekonomistów), ale mają na tyle entuzjazmu by szukać w miarę łatwo przyswajalnej wiedzy. Dlatego nie ufają tym, którzy nic nie tłumaczą (mainstream), a są podatni na tłumaczenia tych, którzy tłumaczą “na chłopski rozum”. Efekt jest czasem gorszy, niż jakby byli ignorantami. Bo ignorant potrafi stwierdzić “ja się nie znam”.
      pozdrawiam i dzięki za słowa krytyki
      KW

      1. Abstrahując od treści merytorycznej – zwyczajnie ludzka przyzwoitość nakazuje, że w momencie kiedy zarzucasz konkretnym osobom pewne tezy, to należałoby wskazać gdzie i w jakim kontekście zostały one wypowiedziane, tak żeby osoby wymienione mogły by się do tego ustosunkować. Większość z wymienionych osób praktycznie non-stop występuje publicznie lub coś publikuje, więc chyba nie powinno by to zająć dużo czasu.

        I jeszcze mam mały zarzut – ten wpis powinien zostać opublikowany jako 3 oddzielne artykuły. Sama struktura treści już na to wskazuje. Rozumiem, że może nie chciałeś, żeby to wyglądało jak grillowanie Konfederacji, ale ułatwiłoby to też przetrawienie treści i dyskusję.

        1. Wypowiedź Korwina dot. prywatyzacji służby zdrowia słyszałem osobiście na spotkaniu. Ale ona jest chyba powtarzana co rusz, dlatego podałem konkretnie osobę i koncepcję jaką proponuje. POLEXIT był w programowej broszurze Narodowców. To chyba, żadna tajemnica. Tekst nie jest zarzutem w stosunku do konkretnych osób. Jest argumentacją skierowaną w stosunku do osób ze środowisk wolnościowych/narodowych , które myślą we wskazany sposób i głoszą opisane w tekście tezy. Takich jest sporo (i w partii i wśród jej zwolenników). Konfa to bardzo złożona wewnętrznie partia. Polemika nie ma celować w tych, czy w innych tylko zainspirować do przemyśleń te osoby, które myślą w określony sposób.
          pozdrawiam
          KW.

        2. Obaj z Cus brzmicie jak wyznawcy religii wiary. Podważcie merytorycznie tezy postawione przez Krzysztofa. Jednym z problemów Konfederacji jest płytkość ideologiczna czasem granicząca z głupotą. Wiesz że Mentzen uważa że bankowość oparta o rezerwę cząstkową (czyli szwindel wszech czasów) za rzecz normalną i prawidłową? I to mówi wykształcony ekonomista do tego wolnościowiec.

    2. “[..] Lubina, który sobie akurat wymyślił, że gdyby istniała geopolityka, to Polska i Niemcy byliby najlepszymi przyjaciółmi, bo przecież leżą blisko.” Od kiedy to w geopolityce sąsiedzi są “najlepszymi przyjaciółmi”? Panie Cuz – Pan nie nie ma pojęcia o geopolityce, i to tej elementarnej. Podstawowa zasada w geopolityce, że sąsiedzi lądowi są rywalami wg gry o sumie zerowej [“mój zysk – kosztem twojej straty”].

  7. Gratuluję artykułu. Oczywiście “nieco” obrażonych ideologów naskoczyło na Pana pod różnymi przykrywkami. Ale są i głosy trzeźwe – patrzące, co wychodzi w rachunku “za i przeciw” w realnym świecie. Czyli, że DECYDUJE żmudna wycena końcowa każdej opcji – i konsekwentne zastosowanie się do jej wyniku, nawet jeżeli ten wynik stanowi zaskoczenie. Niestety, na razie króluje dokładnie odwrotna “procedura” – na fali emocjonalnej reakcji rzuca się hasło ideologiczne [np. Polexit] i w to hasło co sił “pompuje” się “argumenty” za wszelką cenę – nawet kosztem śmieszności [nie mówiąc o oderwaniu od realu i praktyki]. Co gorsza – stawiając na szali wszystko [i wszystkich] w imię ideałów. Czyli “święte szaleństwo” – i jednocześnie absolutny brak pragmatyzmu. Ludzie jeszcze nie rozumieją w Polsce, że wszelkie idee mają charakter INSTRUMENTU [i to tylko sensownego i użytecznego w określonym oknie czasowym], a nie są CELEM. I to w dodatku owe idee to tylko instrumenty dodatkowe, rodzaj “soft power”, dużo mniej znaczące od twardych instrumentów [zasobów realnych] w ręku do dyspozycji. Bo CELEM to jest nasza racja stanu i nasz interes narodowy – a w warunkach narastającej konfrontacji w strefie zgniotu [gdzie akurat leży Polska] – celem PRIORYTETOWYM na najbliższe pokolenie jest PRZETRWANIE – zachowanie substancji ludzkiej i materialnej. Bez strat – albo z minimalnymi stratami – a potem jeszcze uzyskanie dogodnej pozycji do rozwoju, gdy kurz opadnie…czyli dla wnuków… A TAKIE PRAGMATYCZNE [i bardzo wymierne] podejście roluje tak naprawdę wszelkie ideologie, a do lamusa odsyła wszelkie pieniactwo ideologiczne… Będę brutalny – KAŻDA IDEOLOGIA “pęknie” – gdy głód ostro przyciśnie…takie czasy nadchodzą – i na to trzeba odrabiać pilnie lekcje i się przygotowywać ZAWCZASU – patrząc daleko do przodu. Wtedy i miska będzie WYSTARCZAJĄCO pełna dla każdego, dom zwany Polską będzie miał dach dla wszystkich i będzie bezpieczny i stabilny, a i straty będą liczone nie w milionach, tylko w tysiącach….czas wyciągnąć PRAGMATYCZNE wnioski dla Polski i Polaków z rzezi II w.św., gdzie w imię idei “za wolność naszą i waszą” [w praktyce – głównie “waszą”] i w imię innych idei na rzecz całego świata [z wylaniem dziecka, tj. Polski, z wanny], pierwsi rzuciliśmy się do walki “na ochotnika”, a potem to nas INNI SPRZEDALI PRAGMATYCZNIE w Teheranie, Jałcie i Poczdamie…

  8. To wyraźnie trzeba podkreślić raz jeszcze i rozwinąć z artykułu: Chiny wygrały wyścig ekonomiczny – bo najpierw ustawiły “pole gry ekonomicznej” przez zablokowanie “konsensusu waszyngtońskiego” na rzecz wprowadzenia “konsensusu pekińskiego” – czyli model, gdy to państwo jest nadrzędnym kontrolerem i OSTATECZNYM i BEZAPELACYJNYM “sędzią i wyrównywaczem pola gry” – dzięki czemu zagraniczne koncerny nie mogły wyzyskać przewagi kapitałowej dla ustanowienia oligopoli i monopoli. Jak wygląda “w całej pełni” konsensus waszyngtoński – to widzimy na przykładzie Chile – gdzie wszystkie sfery sprywatyzowano – czyli wielkie koncerny z pomocą miejscowych kompradorów [którzy z tego żyją] zawłaszczyły praktycznie wszystkie sfery życia – a państwo jest tylko… posłusznym strażnikiem interesów koncernów… Efekt – powszechne poczucie “nie da się żyć w takim kraju”. Wystarczył drobny “płatek śniegu” w postaci nawet podwyżki cen metro – a powszechna, narosła od dekad frustracja rozlała się na cały kraj w zamieszkach.

  9. Witam,
    Bardzo przyjemny tekst, jako całość dosyć rozrzucony ale przyjemnie się czyta.
    Na szczególne uznanie zasługuje przedstawienie drobnych tematów (jak inflacja, czy dług) w bardzo przystępnej formie. Kilka zdań nie przyjemnie się odbierało jak to “I prawdopodobnie nie posiada doświadczenia nawet przy negocjowaniu ceny ziemniaków na pobliskim ryneczku.”, wprowadza czytelnika w myślenie jakoby autor przestał być obiektywny. Drugi przykład “Rosjanie są z kompletnie innego kręgu cywilizacyjnego i rozumieją tylko i wyłącznie argumenty siły.”, wprowadza stereotyp i jednostronność.
    Poza tym bardzo dziękuję za przygotowany tekst i pozdrawiam,

    1. Witam,
      dziękuję za krytykę. Być może do spraw międzynarodowych podszedłem zbyt emocjonalnie, ale to dlatego, że zbyt długo obserwuję wiele głupot, które krążą w narracji niektórych osób. I widzę, jak ona szkodzi (bo trafia do świadomości młodych ludzi).

      Co do Rosjan, to nie stereotyp, tylko fakty. Oczywiście przez “Rosjan” należy rozumieć władze rosyjskie z Kremla. Od wieków, po dziś dzień, jedyne co władze w Moskwie doceniają w relacjach międzynarodowych to argument siły. Żadne tam przekonywanie, mówienie o demokracji, prawach człowieka, umowach handlowych, gospodarce, współpracy i partnerstwie. Władze z Moskwy, od czasów najazdu mongolskiego, postrzegają relacje ze swoimi partnerami w jeden sposób. Oceniając ich wg kategorii: “silniejszy” lub “słabszy”. Tych drugich podbiją, podporządkowują i uzależniają.

      Sposób prowadzenia dyplomacji również jest jednoznaczny. Jeśli państwo postępuje niezgodnie z wolą Kremla, to Putin albo stosuje sankcje (np. zakaz sprzedaży polskiego mięsa w Rosji, zakręcenie kurka z gazem/ropą), albo siłę (wojna w Gruzji, Czeczenii, na Ukrainie). Oczywiście to państwo (Rosja) nie ma kompletnie żadnych innych argumentów niż te siłowe. Więc gra takimi metodami, jakie są dla niego korzystne.

      Co nie zmienia faktu, iż JEDYNYM ZAGROŻENIEM dla współczesnej Polski są agresywne, ekspansywne zachowania Rosji. Obawiamy się przejęcia Ukrainy, obawiamy się przejęcia Białorusi (bo wówczas Kreml postawi czołgi na całej długości naszej wschodniej granicy i będziemy wówczas poddani szantażowi, nie będąc zdolnymi do obrony). Obawiamy się przejęcia wpływów u Bałtów, czy zablokowania Morza Bałtyckiego. Obawiamy się systemów umieszczonych w Obwodzie Kaliningradzkim, które kontrolują część naszego nieba, zagrażają naszym szlakom morskim (do Gdańska), a także stanowią doskonałą bazę dla taktycznych systemów rakietowych (również tych nuklearnych). Ktoś może powiedzieć, ze Rosjanie by tego nie robili, gdybyśmy przeciwko nim nie grali. To bzdura. Rosjanie to robią bo rywalizują z USA o wpływy w regionie. Przy naszej bierności, zrobią co chcą i co będzie w ich interesie. I będzie to wbrew naszym interesom. Rosjanie wyprą Amerykanów z regionu i jednocześnie zagrożą interesom Polski.
      Ktoś może stwierdzić, że Rosja nie chce nas atakować. Może i nie. Ale sama możliwość ataku i łatwego pokonania, daje Moskwie olbrzymi lewar do nacisku.

      Jednocześnie bardzo mocno powinniśmy się obawiać ponownego porozumienia na osi Berlin-Moskwa, bo budowa koncepcji od Władywostoku po Lizbonę, tak naprawdę musi się zacząć od drugiego paktu Ribbentrop-Mołotow (tylko tym razem nikt nas nie będzie atakował, zwyczajnie nas politycznie, gospodarczo i militarnie rozbroją i podporządkują).

      Przyzwyczailiśmy się po 89′, ze wszystko co na wschód od nas, to jest we władaniu Rosji. A tak wcale nie musi być. I nie może, jeśli myślimy o niezależności wobec nacisków Moskwy, a nawet Berlina. Pierwszy raz w historii od 1920 roku pojawia się szansa, na odrzucenie wpływów Rosyjskich daleko na wschód. W przypadku Ukrainy się to udało. Ukraińcy wiążą swoimi siłami całą rosyjska armię. Dlatego, by móc grozić Białorusi i Polsce, Rosjanie budują 1 Pancerną Armię Gwardyjską posadowioną na kierunku smoleńskim.

      W tej chwili, trzeba wbrew interesom Rosji, walczyć o niezależność Łukaszenki od Kremla (bo ten status quo jaki jest teraz, jest bardzo dla nas korzystny). To jest interes narodowy Polski. Gra przeciwko Rosji, to dla nas nie tylko przymus, ale i szansa. I rozumie to każdy na arenie międzynarodowej.

      Więc stawianie Amerykanom warunków: “Albo dostaniemy to co chcemy i jak chcemy, albo idziemy do Rosjan” jest tak samo śmieszne i groteskowe, jak gdyby Roman Dmowski w Wersalu powiedział do państw Ententy: “Albo dacie nam taką Polskę w takich granicach jakie chcemy, albo idziemy dogadać się z bolszewikami”.

      Jak łatwo się domyśleć, Dmowski wiele taką postawą by nie wynegocjował. Dlatego postawił na perswazję i przekonywanie zachodu, że w jego interesie jest powstanie silnej niepodległej Polski w centrum Europy.

      I przed naszym rządem stoi to samo wyzwanie. Trzeba przekonać Amerykanów, że MUSZĄ, bo to w ich interesie jest, by wesprzeć Polskę. By ZAINWESTOWAĆ tutaj. Zbudować nas gospodarczo, finansowo i energetycznie.

      Jeśli ktoś stawia warunki jak dziecko rodzicom: “daj, bo tak chce albo się wyprowadzam”, to naraża się jedynie na klapsa. W warunkach państwowych może być to bardzo nieprzyjemne. I dla gospodarki Polski i dla samych polityków. Zależności finansowo-gospodarczo-polityczne są takie, że Amerykanie mogą nas zwyczajnie przydusić do gleby. Pytanie czy chcemy prowadzić wojnę z jedynym obecnie sojusznikiem (o wspólnych interesach), czy lepiej się z nim dogadać i przekonać go do kilku “podarunków” dla Polski. Bo wtedy będziemy silniejsi, bardziej się przydamy, Amerykanie mniej będą musieli się angażować przeciwko Rosji.

      Pisałem o tym kilkukrotnie w tekstach na tym blogu.
      pozdrawiam serdercznie 🙂
      KW

      1. Obiecałem sobie nie dawać pod tym postem komentarzy, ale gdy widzę co następuje (…)Ukraińcy wiążą swoimi siłami całą rosyjska armię.(…) muszę się z tego wyłamać…

        To stoi w cytacie jest śmiałą tezą, wyjątkowo śmiałą tezą… z gatunku tych, że US Army nie jest w stanie pokonać armii Korei Północnej czy armii Wenezueli albo Syrii (Te słynne rakietowania Trumpa opinia publiczna skwitowała śmiechem na sali).
        Już rozsądniejszą tezą jest podobne (…)związanie amerykańskiej armii(…) przez meksykańskie kartelementy narkotykowe… po głośnej masakrze amerykańskiej na prawdę trzeba trzymać palec na pulsie, bo zagrożenie pivotu na kokę wydaje się realne.

        1. Ta teza nie stwierdza, że Rosjanie nie mogą sobie z Ukrainą poradzić. Stwierdza tylko, że ich armia stoi na granicy z Ukrainą. A mogłaby stać na granicy Ukraińsko-Polskiej na przyklad…

          1. Zaraz, zaraz… w tej sytuacji tyło jedna teza może być prawziwa:
            – Rosyjska armia nie daje rady ygrac wojny z Ukraina
            – Rosyjska armia stoi tam gdzie chce stać
            – Rosja nie toczy wojny z Ukraina… co jest oficjalnym stanem dyplomatyczny między tymi krajami

  10. Niestety mam pewne doświadczenia z Konfederacją i narodowcami odnośnie geopolityki. Gdy ustawa 447 zaczęła być na tapecie od początku 2018 – zacząłem pisać na portalach o zbalansowaniu USA przez rozszerzenie strategicznego traktatu Polska-Chiny z 20 grudnia 2011. Co więcej – nawet pisałem o możliwym ruchu ostrzegawczym dla wylania kubła wody na Waszyngton, czyli np. o przylocie 2-3 brygad aeromobilnych z Chin. Ot tak, bez określania terminu pobytu – po prostu przylecieli i ćwiczą z nami. Czyli – chodziło o stworzenie silnego wrażenia, że już, już, może się zmaterializować “Fort Xi”. Ale – uwaga – bez żadnego naburmuszonego występowania z NATO, bez obrażania się i palenia mostów z USA. Wręcz przeciwnie – po prostu “przyjacielska wizyta i rozszerzanie otwartości i współpracy” – i jednoczesne oficjalne dalsze ROZSZERZONE wspieranie idei Fort Trump, NATO, współpracy z USA – takie stawianie USA w głupiej sytuacji REALNEJ – ale z medialnym oficjalnym daniem wszelkich dróg dla wyjścia z twarzą i nawet z sukcesem – ale tylko przez wzrost wsparcia Polski i wycofania Polski z zakresu 447. Takie działanie jest w ogóle możliwe – bo wynika z pivotalnego miejsca i roli Polski – na styku Heartlandu i Rimmlandu Eurazji. Przy jednoczesnej słabości i USA i Chin na ich krawędziach wpływu – gdzie akurat Polska się lokuje – czyli na naszym podwórku. A pod stołem – twardy przekaz do USA – SAMI nas wpychacie w objęcia Pekinu, więc w imię WASZEJ amerykańskiej racji stanu wykreślcie Polskę z zakresu 447, naciśnijcie na Izrael, żeby skończył awanturniczą hucpę przeciw Polsce – no i rozszerzcie wsparcie dla Polski – – naprawdę wielkoskalowe i wielostronne – i WTEDY będzie nawet lepiej dla was – w WASZYM interesie – niż było, co do współpracy z Polską i co d zakotwiczenia USA w Europie – zwłaszcza w UE – i co do roli USA jako lidera NATO. A już jakieś obroty na Niemcy [to Michalkiewicz wspierający Konfederację] czy dogadanie się z Rosją [głównie Braun, ale i JKM] – NIE MA MOWY. Bo obydwaj ci gracze – Kreml i Berlin – marzą o supermocarstwie od Lizbony do Władywostoku, gdzie Polska i Polacy mają zwyczajnie stać się przedmiotem do pełnego demontażu, rozparcelowania i wyzyskania. Wszelkie pomysły na STRATEGICZNE DŁUGOFALOWE dogadanie się z Moskwą czy z Berlinem są mrzonką. Owszem – rozmawiać pod stołem, by wprowadzać niepewność w Waszyngtonie i u innych graczy, by podwyższyć swoją cenę i pole manewru, wreszcie, by sondować i Berlin i Kreml – to tak – to ma sens. Ale tylko taktycznie – o żadnym trwałym “dogadaniu” się z Rosją, czy Niemcami nie ma mowy, ponieważ obaj gracze mają całkowicie inne NIEZMIENNE STRATEGICZNE DOCELOWE plany wobec Polski. I żaden złotousty negocjator, żaden zaklinacz i cudotwórca z Konfederacji tego nie zmieni. Sumując: cały czas piszę konsekwentnie od 2014 [i to jest moje główne przesłanie] , że geostrategiczna pozycja Polski i jednocześnie siła Polski “na własnym podwórku” i jednocześnie słabość i USA i Chin na ich krawędziach wpływu – a przede wszystkim WSPÓLNY ŻYWOTNY interes i USA i Chin, by Polska jako bufor między Rosją a Niemcami, była GWARANTEM dla obu supermocarstw, że nie powstanie trzeci konkurent od Lizbony do Władywostoku – to wszystko RAZEM pozwala nam na balans, na “niewybieranie” strony, na docelowe branie wsparcia od obu supermocarstw naraz. To jest nasz główny lewar – i strategiczna pozycja Polski możliwa do osiągnięcia – dla poradzenia sobie i z Moskwą i Berlinem. Tu – w Europie – czyli na peryferium głównej konfrontacji na Pacyfiku. Gdzie i tak trzeba ostrożnie i uważnie “rozhuśtać wahadło” ubiegania się o względy Polski przez oba supermocarstwa – a to jest bardzo trudne zadanie na samym początku. I co z tego, że szczegółowo to wszystko tłumaczyłem i tłumaczę – konieczność zachowania WSZYSTKICH warunków NARAZ – i stopniowego rozhuśtania korzystnego konkurowania obu supermocarstw o względy Polski….a opcję “2-3 brygady aeromobilne z Chin” pokazywałem jako instrumentalne, skalkulowane na zimno wiadro zimnej wody na głowę Waszyngtonu – dla skontrowania 447 i tego traktowania Polski jako “republiki bananowej” [co najdotkliwiej pokazała już w lutym 2018 konferencja antyirańska w Warszawie i odpalane tam z grubej rury bezczelne deklaracje Pompeo i Izraela względem Polski]…. Pamiętam, jak na portalach, forach i blogach były wtedy istne wytryski emocjonalne, pełne gniewu i chęci “odkucia się ” i “dopieczenia” – a ja tymczasem promowałem skalkulowane i zeskalowane na zimno działania…bez palenia mostów…za to z głównym celem zwiększenia wsparcia dla Polski…bo każde zagrozenie jest jednocześnie szansą… Tymczasem jakiś tam Konfederat przeczytał, co napisałem, co tchu z gorącą głową pobiegł z tym do Brauna, a ten wysmażył sobie w głowie Fort Xi “na twardo i na zawsze” – i to jeszcze na zasadzie pełnego obrotu ze spaleniem mostów [przy okazji już się wyraźnie rysował i Polexit i wyjście z NATO] – a potem jeszcze bardzo szybko zaczęło to dryfować w zupełny bezsens – czyli Michalkiewicz za Berlinem, a Braun za Moskwą. Czyli likwidacja Polski w ramach supermocarstwa od Lizbony do Władywostoku. Totalne odwrócenie tego, co proceduralnie “co-jak-w jakim celu” przedstawiałem w żmudnych “mapach drogowych” – istna małpia karykatura…skrajnie szkodliwa dla polskiej racji stanu, ba – dla samego istnienia Polski i Polaków… Nie mówiąc o “drobniejszych” skutkach po drodze – czyli zrzeczeniu się na własną prośbę z wiązania Niemiec w ramach UE [Polexit gorliwie promowany na ślepo i bez kalkulacji przez narodowców], czy tez wiązania Niemiec w ramach NATO [z wtórującym Braunem z Konfederacji – bo “imperium amerykańskie” wraz z NATO to przecież “samo zło” wg Brauna] …a zawsze i UE i NATO uważam za jeden z podstawowych instrumentów naszej polityki… Ci ludzie [Konfederaci i narodowcy] zupełnie nie odróżniają działań taktycznych dla lewarowania WAŻNIEJSZYCH graczy – od długofalowej geostrategicznej polityki docelowej. Instrumenty mylą im się z celami – a operacyjne zagrywki taktyczne – ze strategicznymi długofalowymi celami politycznymi. Nie chcę się znęcać – uważam, że intencje [i Konfederaci i narodowcy] mają zacne, ale niestety dobrymi intencjami piekło wybrukowane…wszystko im się miesza, dzwoni.. nie w tym kościele. Czyli dużo łatwej i chwytliwej deklaratywności ujętej w hasła – traktowanych jak ikony [czyli dużo swobodnego bujania w obłokach życzeniowości i zwyczajnego “chciejstwa”] – i zero proceduralności – czyli brak skalkulowania wg PRAWDZIWEGO SWOT i koszt/efekt przejścia realnej długiej, twardej drogi realizacji opartej o posiadane zasoby i opcje manewru. Sumując: rozumienie polityki, zwłaszcza geopolityki, ale i zasad negocjacji, lewarowania, rozróżniania działania taktycznego i strategicznego: to w przypadku narodowców i Konfederacji – naburmuszony przedszkolak, który ze słoniem na smyczy wbiega całym pędem z wielką tubą do sklepu z porcelaną…że niby tylko on zna “jedynie słuszne” panaceum i rozwiązanie wszelkich problemów – łatwych i szybkich do wprowadzenia, by sięgnąć po świetlaną przyszłość, która oczywiście jest na wyciągnięcie ręki…na swój sposób przypomina mi to krzykliwą chełpliwość i nośne hasła Zandberga – niby skrajnie inne – ale sposób propagowania i “realizacji” i “pojmowania” mechanizmów realu – ten sam…

  11. Świetny artykuł jak zresztą każdy, ale ten mi się szczególnie podoba, bo sam nieraz dyskutuję ze znajomymi na podobne tematy. Jakiś czas temu zdażyło mi się np. dyskutować na temat, który tu nie został za bardzo rozwinięty tylko potraktowany jako oczywistość. Chodzi o kupowanie polskich produktów. Dyskusje były wielogodzinne, a nawet wielodniowe i byłem zaskoczony, że to nie jest oczywistość, że kupowanie polskich produktów jest korzystne dla polskiej gospodarki, a przez to dla każdego obywatela Polski, a rozmawiałem z ludźmi wydawałoby się dobrze wykształconymi, a niektórzy po szkołach ekonomicznych.

    1. Temat można zamknąć w 3 minutach. Kup u mnie, mój produkt, a jutro ja kupię od Ciebie Twój produkt/usługę. Za te pieniądze co wydałeś u mnie. Pieniądz wówczas krąży na rynku. Jak kupujemy produkty zagraniczne, nasz pieniądz wypływa z polskiego rynku za granicę. Polska posiada własną walutę, choć nie do końca może nią rozporządzać (vide dodruk). Więc dla nas odpływ kapitału z rynku to jest problem. Ale już np. Grecja, z której kapitał uciekał jak woda przez palce, a która weszła do strefy euro i nie mogła sobie sztucznie wpompować na rynek pieniędzy, została zwyczajnie zarżnięta. Najpierw grecki rynek został osuszony z gotówki/pieniądza, a jak przyszedł kryzys, Bruksela udzieliła pożyczek Grecji, jeszcez bardziej uzależniając Ateny od władzy i kapitału UE i Niemiec. Oczywiście ta “pomoc” finansowa ratowała de facto francuskie i niemieckie banki. Bo z pieniędzy pozyskanych z ECB i MFW Grecy mieli obowiązek spłacić długi względem komercyjnych banków zachodnich. Oczywiście, że za bajzer w Grecji odpowiedzialne są również poszczególne rządy, ale prawda jest taka, że Grecję osuszono z pieniądza, rozkupiono przemysł (prywatyzacje), doprowadzono do sytuacji podbramkowej, a następnie wykorzystaną ją do całkowitej ogolenia Greków i podporządkowania ich ekonomiczno-finansowego. Gdyby nie turystyka, Grecji już by nie było.

  12. Świetny artykuł, niesamowite, że znalazł Pan tyle sił, by napisać taki długi tekst. Do którego zresztą mam kilka pytań:
    – Co do polityki zagranicznej Polski – czy jest możliwość bycia w sojuszu z Unią i Chinami jednocześnie? Czy nie byłaby to najlepsza dla Polski opcja? Janusz Korwin-Mikke pisał w jednym ze swoich felietonów, bodajże w 2008 roku albo wcześniej, że najlepszym układem na arenie międzynarodowej dla naszej ojczyzny byłoby stworzenie bloku z Ukrainą i Białorusią, oraz sojusz z Chinami, a co za tym idzie, także z m.in. Węgrami. Co Pan mógłby powiedzieć o takiej koncepcji? Czy jej realizacja jest lub będzie możliwa w najbliższych latach? Czy byłaby ona dobrą i wartą rozważenia opcją w polskiej polityce zagranicznej?

    1. Witam,
      dziękuję za komentarz. Opcja chińska to na razie kwestia fantazji. Pisałem o tym wielokrotnie na blogu. Czy Chińczycy mają tutaj jak wysłać wsparcie militarne? Nie mają. Co jest dla Chińczyków ważniejsze (w ciągu kolejnych 10 lat), sprzedawanie towarów na zachód (Niemcy, Francja etc.) przy dogadaniu sie z Moskwą i Berlinem, czy kruszenie kopii o Polskę? Chińczycy na razie patrzą na biznes. Jeśli sami tutaj nie zbudujemy sobie potęgi, to oni nam w tym nie pomogą. Rozmawiają i dogadują się z silnymi. Póki co tylko obserwują co się tutaj dzieje. Gdyby chcieli poważnie inwestować w Międzymorze i mieli odpowiednią siłę i możliwości by tu wejść, to zamiast Trumpa, do Warszawy przyjechałby z wizytą Xi.

      Jedynym mocarstwem, któremu zależy na wzmocnieniu pozycji Polski, jest hegemon – Stany Zjednoczone. I tylko one mają potencjał (polityczny, militarny, gosspodarczy, finansowy- nawet nie w fromie dotacji, a w formie ukrytego wspierania gospodakri PL poprzez różnego rodzaju organizacje finansowe) by to realnie zrobić. I to jest fakt. W 2015 roku wysadzono PO z fotela (co wydawało się niemożliwe do momentu afery podsłuchowej). Od tego czasu odżyła V4, mówi się o Trójmorzu, Międzymorzu, Polska zaczęła grać o swoje interesy przeciwko Unii. Uniezależniła się od decyzji z Berlina.

      Jedyny balans jaki możemy w tej chwili robić, to pomiędzy Niemcami, a USA bo należymy już do struktur UE i NATO. Przy czym na Niemcy nie ma sensu się orientować przeciwko Amerykanom (czyli, współpracujemy z Niemcami i negocjujemy z nimi na tyle, na ile nie wchodzimy w konflikt z USA z tego powodu), bo Niemcy same dostają po twarzy od USA raz za razem (vide cła na stal, sprawa Volkswagena). I sami oficjalnie muszą się Waszyngtonu w pewnych sprawach słuchać (czemu UE trzyma wciąż sankcję na Rosję? Czemu Niemcy dołączyli do sankcji w sprawie Skripala? Czemu u Niemców budowana jest kolejna baza logistyczna USA?). Wniosek? Berlin jest słabszy. Jest słabszy i nie potrafi wygrać z USA na własnym podwórku Europy Środkowej.

      Wniosek dla Polski? Trzeba grać z Amerykanami, ale pokazywać im, że bez konkretnego wsparcia dla Polski, nie uzyskają od nas takiej pomocy jakiej oczekują. Choćby z tego powodu, że jesteśmy za słabi. Jednocześnie należy wskazywać na kluczowe położenie Polski w planach USA i to, że bez nas, oni tutaj niczego nie zrobią (ani w kwestii Ukrainy, Bałtów czy nawet Białorusi). To jest gra dla Dmowskiego.

      W zakresie Węgrów, również pisałem analizę na blogu (jest też nagranie na vlogu). Węgry mają z nami sprzeczne interesy. Tak jak w 1939-1945 bardziej spodziewałbym się, że staną w obozie przeciwnym niż Polska. Pomimo sympatii.

      pozdrawiam
      KW

      1. “Trzeba grać z Amerykanami…” – TAK – pełna zgoda – ale tak samo grać z Chinami. Właściwie bez Polski to i USA i Chiny są przegrane w grze o hegemonię. Kreml oraz Berlin i Paryż [zmamione obietnicami Kremla], non-stop zmierzają do budowy supermocarstwa od Lizbony do Władywostoku. Bo to dla nich najwyższa pula wygranej przy najmniejszych kosztach. A to jest “game over” dla planów i USA i Chin – koniec ich rozgrywki o hegemonię globalną w układzie G2. Bo owo supermocarstwo od Lizbony do Władywostoku – to od razu od momentu ustanowienia zostałoby globalnym numerem 1. Militarnym, ekonomicznym [PKB], finansowym, potencjału technologicznego, także pod względem pozycji geostrategiczne, zasobów surowcowych [Syberia, Arktyka] – ale i możliwości projekcji siły i wpływów. To jest najgorszy koszmar nie tylko dla USA [jak to “nagle” i “niespodziewanie” od 2013 zaczął głosić George Friedman z ówczesnego Stratforu] – ale i dokładnie tak samo najgorszy koszmar dla Chin. I to powinno być w rozmowach w cztery oczy bardzo twardo akcentowane przez naszych decydentów politycznych, rządowych, wojskowych, społecznych, gospodarczo-finansowych – na wszystkich spotkaniach z odpowiednimi decydentami i USA i Chin. W ICH WŁASNYM EGOISTYCZNYM INTERESIE NARODOWYM I W ICH WŁASNEJ PODSTAWOWEJ RACJI STANU – nasz asertywny przekaz non-stop: “Co możecie nam dać, aby utrzymać silną Polskę, niezależną od Kremla i Berlina, jako bor rozdzielający Kreml i Berlin – jako WASZEGO GWARANTA, że nie powstanie trzecie SILNIEJSZE od was supermocarstwo?”. Cały czas nasza maksymalnie asertywna, wręcz roszczeniowa postawa – uzasadniana ICH SUPERMOCARSTWOWYM INTERESEM – i to tym bardziej twarda, im bardziej i Kreml i Berlin będą zdesperowane i zdeterminowane rozwojem konfrontacji USA-Chiny do coraz bardziej radykalnych działań dla likwidacji bufora zwanego Polską. Nie musimy wybierać ani USA ani Chin – to oba supermocarstwa NARAZ muszą nas wspierać – wiedząc, ze jak USA by nie wsparło Polski, to tym bardziej zrobią to Chiny – i na odwrót. Trzeba maksymalnie do końca wykorzystać to, że geostrategicznie na poziomie globalnym jesteśmy NAJWAŻNIEJSZYM państwem i dla USA i Chin. “Polska musi być silna – Polska musi się utrzymać ZA WSZELKĄ CENĘ – Polska jest PRIORYTETEM” – to jest mantra do wyuczenia i do sygnalizowania cały czas wszelkimi kanałami strategicznymi na każdym poziomie do USA i do Chin – JEDNOCZEŚNIE. I ŻADNEJ “łaski” nam nie robią – nam się to zwyczajnie należy – i to coraz więcej – w ICH interesie. Proszę pamiętać – powstanie supermocarstwa od Lizbony do Władywostoku automatycznie by oznaczało skokowy powrót wpływów Rosji w Azji Środkowej, rozszerzenie wpływów na Bliskim Wschodzie. Kanada i Japonia – już teraz ciążące do UE [lewacka Kanada z przyczyn “ideologicznych, Japonia już podpisała umowę o wolnym handlu z UE]- na pewno w nowej sytuacji obróciłyby się na nowe supermocarstwo. Zjednoczenie Korei byłoby pod sztandarem supermocarstwa euroazjatyckiego – na pewno zjednoczona Korea też by dołączyła. Nawet UK pragmatycznie by się obróciło na supermocarstwo euroazjatyckie. Indie – byłyby dużo większym i bliższym partnerem z tym supermocarstwem euroazjatyckim, niż z USA czy z Chinami. Dla Chin to koszmar. Nawet przyłączenie Tajwanu by było poza zasięgiem Pekinu. Dla USA też koszmar – ba, nawet doktryna Monroe byłaby złamana na własnym podwórku obu Ameryk – bo to nie tylko Kuba, Wenezuela, ale pewnie większość państw Ameryki Łacińskiej by się obróciła [choćby z powodu Rosji] na nowe supermocarstwo. Nawet dalszy sojusz Australii z USA byłby sprawą długofalowo wątpliwą. I USA i Chiny w tej sytuacji zostałyby ograniczone i w ekspansji, we wzroście i we wpływach zagranicznych – a o globalnej hegemonii nawet by nie marzyły. Raczej by marzyły o utrzymaniu drugiej-trzeciej pozycji – zaś Indie w perspektywie 2050 byłyby głównym pretendentem do tej drugiej pozycji globalnej – oczywiście ZA dominującym bezapelacyjnie supermocarstwem – supermocarstwem przynajmniej euroazjatyckim. Bo pewnie prócz Ameryki łacińskiej – to supermocarstwo zyskałoby sporo wpływów i partnerów w Afryce. Efekt domina. TERAZ Putin robi jakiś “zwrot na Afrykę” – ale poza siłą militarną ma słabe karty ekonomiczno-finansowe. To by się zmieniło diametralnie w razie powstania zasobnego supermocarstwa, które w naturalny sposób wisiałoby nad Afryką…relatywnie szybko wpływy [i baza rozwoju] Chin by zostały wyrugowane… A świat islamu – pewnie Iran by wrócił pod skrzydła Rosji w jej nowym supermocarstwowym wydaniu. Ale i sporo państw sunnickich by się obróciło…w nowym układzie nawet Saudowie i ZEA…choć brzmi to paradoksalnie…ale taka właśnie jest geopolityka

        1. A co sądzisz o pivocie na kokę, który szykuje się po tej masakrę mormonów? Trump jest w trakcie wpisywania kartki na listę organizacji terrorystycznych (https://www.tvp.info/45522340/trump-uznamy-kartele-z-meksyku-za-organizacje-terrorystyczne), a prezydent Meksyku jest oczywiście przeciwko… czyli wchodzi w buty Saddama z 2002, a zatem można oczekiwać, że do końca kadencji Trumpa wybuchnie wojna. I pojawia się pytanie co dalej…

          1. To żaden pivot, to tylko ewentualna opcja ruchu pod wyborcze rozgrywki w USA. Z punktu widzenia geostrategii – drugorzędna, choć pewnie medialnie będzie przeskalowana. Zwłaszcza w USA. Zresztą, ten czy inny prezydent, na poziomie strategii globalnej USA będę realizowały tę samą agendę. Bo to się kształtuje na poziomie wielkich grup wpływu – Wall Street, “teksańczyków”, krzemowych dolin, kompleksu militarno-przemysłowego itd. Co najwyżej koloryt personalny będzie inny.

          2. (…) Z punktu widzenia geostrategii – drugorzędna, choć pewnie medialnie będzie przeskalowana.(…)
            Może i tak… ale gdybyś zapytał przeciętnych Amerykanów czy USA powinna się rozprawić z kartelami to byliby za i to ponadpartyjnie. I nie sądzę, żeby przeciecietni Meksykanie mieliby coś przeciwko.

        2. troche mnie martwi taka narracja, troche mnie martwi takie twarde antyrosyjskie hasła. My jesteśmy Rosji bardziej potrzebni niż Rosja nam. to moja TEZA To my jesteśmy buforem dla Rosji od strony zachodu i Rosja wcale nie musi najeżdzać naszego kraju bo jej sie to po prostu nie opłaca. Oczywiście słaba Polska to łatwiejszy przeciwnik do rozegrania ale dla Rosji jeśteśmy ważnym łącznikiem miedzy nią a Europą . A podbijanie słabej Polski a terytorialnie relatywnie dużej nie ma zadnego sensu ekonomicznego i strategicznego. Powiem wiecej jak historia pokazała to własnie zachodnie sojusze okazałay sie dla nas najgorsze, to zachodnie sojusze nie stanęły w naszej obronie , to zachodnie kraje były zawsze tymi agresorami , a USA po prostu sie spakują jeśli tylko coś bedzie im nie wsmak zabierajac ze sobą haracz Tysiacletnia historia pokazuje ,że to nasze zachdnie strony sa bardziej narażone na konflikty i najazdy , Branderburgia, germanie, Czesi , Niemcy, Szwedzi , Francuzi , Krzyżacy Prusacy. Natomiast wojny na wschodzie to głownie wypadkowa naszych terytorialnych aspiracji i konflikty o ten kawałełk swiata czy to z rusią czy to z litwą czy tez osobistych aspiracji poszczególnych możnowładców llub jako sterfa buforowa na wypadek konflikut z Niemcami lub wczesniej Fracuzami. Z drugiej strony silna Polska jest Rosji bardzo potrzebna jako gwarant spokoju na zachodniej flance i zaangażowanie miltarne nie jest tu Rosji zupełnie na rękę , dlaczego ? Dlatego że Rosja bedzie musiała w dłużej perspektywie skupić sie na granicy z Chinami. Już w tej chwili Rosja nie jest w stanie w pełni zabezpieczać swoich granic a demografia i geografia wskazują ,ze w dłuższej perspektywie bedzie musiała sie ona skupić na ochronie przed Chinami swoich strategicznych zasobów na dalekiej Syberii. Bo co z tego ,ze zabezpieczą militarnie rurociagi na zachód, ” jak nie bedą mieli czego nimi przesyłać. Rosja w światowej ukłądanece w perspektywie kilkudziesiecioleci straci swoje znaczenie i będą to pomruki schorowanego niedzwiedzia { spadek liczby ludnosci, problem z infrastrukturą, problem z integralnościa terytorialną,, kończące sie znane złoża naturalne). Karty rozdawać będą Chiny , Indie, USA . Europa jaką znamy też już nie bedzie istnieć – Francja bedzie już muzułamańska , szwecja muzułmańska, Niemcy muzułańskie i to Roja nam bedzie proponować sojusze na naszych warunkach ( jeśli do tego czasu nasz kraj się nie rozpadnie )

          1. @maker – “Rosja nie jest zainteresowana istnieniem Polski w żadnej postaci” – podstawowa teza Alexandra Dugina, autora obowiązkowej w Rosji na wszelkich uczelniach wojskowych książki-podręcznika “Podstawy geopolityki”. I Kreml to konsekwentnie realizuje. Celem dla Kremla jest całkowite przejęcie Europy, całości technologii, ekonomii, wszelkich zasobów i aktywów. Oczywiście Zachód jest mamiony przez obiecanki Kremla o “otwarciu rynku” o dostępie do “tanich surowców”, zaś militarne muskuły Rosji są przedstawiane na Zachodzie jako coś nader korzystnego, jako “oswobodzenie od okupacji amerykańskiej”. Polska dla Kremla to główny element kordonu oddzielającego Rosję od upragnionego wejścia stałą obecnością “na twardo” w Zachód. Najpierw jako “oswobodziciele” – a faktycznie docelowo jako panowie najsilniejszego globalnie supermocarstwa od Lizbony do Władywostoku. Owszem – chciwy Zachód mamiony obietnicami Kremla, ocknie się, ale dopiero jak będzie za późno. Dla Kremla Polska to kluczowy przesmyk lądowy bałtycko-karpacki, strategiczny styk Rimlandu i heartlandu Eurazji. Żadnej oferty dla Polski Kreml nie ma, poza atomowymi ćwiczeniami ataku np. na Warszawę jak w ZAPAD2009 w ramach terroryzmu “upaństwowionego” – albo zastraszaniem “atomową pustynią”. Dla głupich w Polsce Kreml serwuje gadki o “słowiańskiej solidarności” – chociaż jak zwykle wbija nam nóż w plecy, a robi to konsekwentnie od 300 lat z Germanami. Kreml to Biała Orda – genetycznie Słowianie, ale mentalnie to w 100% Mongołowie, wzorcowa stafka Wielkiego Chana, a Kreml to następca Złotej Ordy i ostatni egzemplarz cywilizacji turańskiej. A chociaż zwykły Rosjanin to dusza-człowiek – co z tego, skoro nie ma nic do powiedzenia, a o wszystkim decyduje Kreml. Także o narastającej sterowanej świadomie kampanii NIENAWIŚCI do Polski i Polaków, serwowanej w państwowych mediach, zwłaszcza [ale nie tylko] w Rossija 1, co gorsza , w ścisłym sojuszu z Izraelem, który też bryluje różnymi “specjalistami” spod ciemnej gwiazdy w rosyjskich mediach… Czyli pakt Putin-Netanjahu-Merkel…te kłamstwa, w żywe oczy wpierane coraz bardziej bezpardonowo zwłaszcza przy okazji 1 i 17 września, przechodzą wszelkie granice zwykłej bezczelności i obracania kota ogonem…są nawet gorsze i bardziej podłe, niż za Stalina, a nie spodziewałem się, że to możliwe… Polska nie chce konfrontacji z Rosją – to na Kremlu NIEZMIENNIE NA POZIOMIE GEOSTRATEGICZNYM jesteśmy celem nr 1 do “KONIECZNEJ” likwidacji i do wrogiego przejęcia – w ramach nadrzędnego planu budowania supermocarstwa od Lizbony do Władywostoku… Polsce pozostaje tylko obrona i stawienie temu czoła wg zasady: Si vis pacem – para bellum… Wg mnie podstawowy krok to najpierw pozyskanie ASAP NATO Nuclear Sharing i gwarancji atomowych dla Polski, a potem całkowicie suwerennie dysponowanych głowic – PRZED wyjściem USA z Europy na Pacyfik – co nastąpi wg deklaracji gen. Hodgesa w 2028-2035 – to jest wprost sygnał z Pentagonu, że musimy stanąć ZAWCZASU na własnych nogach. Atom nie zabezpiecza przed atakiem konwencjonalnym, ale nie dopuszcza [nawet przy atomowej asymetrii] do użycia tomu. Czyli wojska konwencjonalne też trzeba rozwijać – ale strategicznie nastawione na obronę – czyli asymetrycznie. Nie czołgi, a rakiety ppanc, nie samoloty, a przeciwrakiety i rakiety plot. Czyli asymetryczna totalna koncentracja na obronie – a środki ofensywne tylko wg kalkulacji mini-max [maksymalizacja koszt/efekt]. Cel główny polskich sił konwencjonalnych to budowa całokrajowej strefy A2/AD Tarczy i Miecza Polski – i prócz samej pełnej obrony Polski – zduszenie rosyjskich A2/AD i ich projekcji siły – w Kaliningradzie – a za kilka lat na Białorusi… Ale najpierw NATO Nuclear Sharing, gwarancje atomowe USA, a potem własne głowice. Bo jak słusznie stwierdził Putin: “państwu z atomem się nie grozi”…

          2. Nie: “Atom nie zabezpiecza przed atakiem konwencjonalnym, ale nie dopuszcza [nawet przy atomowej asymetrii] do użycia tomu.” tylko “Atom nie zabezpiecza przed atakiem konwencjonalnym, ale nie dopuszcza [nawet przy atomowej asymetrii] do użycia ATOMU”. Tak naprawdę atom, ale tylko dwustronnie dysponowany – do pewnego, bardzo wysokiego progu, gasi bezpośredni konflikt i wojnę, zwłaszcza atomową. Stąd wojny za za “cold war” były konwencjonalnymi “proxy wars”. Ma też ciekawą własność “wyrównywania pola” dla obu nierównych graczy – na korzyść słabszego. To kwestia teorii gier. Jednak samo dysponowanie atomem nie zabezpiecza przed podprogowymi działaniami konwencjonalnymi, w tym pełnoskalowymi, aczkolwiek na wstępnym etapie najpierw asymetrycznymi – gdzie wojna hybrydowa jest tylko jednym z jej objawów. Dlatego [prócz WOT na zagrożenia hybrydowe], musimy mieć też silne regularne wojska konwencjonalne – ale skoncentrowane asymetrycznie na obronie strategicznej Polski. I musimy stanąć na własnych nogach w suwerennej pełnej obronie przed 2028. Polecam w tych sprawach lekturę Hugh White’a i jego świeżo przetłumaczoną książkę “Samodzielność strategiczna. Jak bronić Australii.” – w sprzedaży od 20 grudnia, teraz zamówienia w przedsprzedaży. Na Mikołaja jak znalazł do przemyślenia na Nowy Rok – i następne…

  13. Na początku chciałbym powiedzieć, że ten tekst zmienił moje spojrzenie na liberalizm gospodarczy. Jest on także tak niesamowitą kopalnią ciekawych spostrzeżeń, że po prostu nie wiem jak mam się odwdzięczyć. Gdyby można było płacić za Pana regularne tresci to ma pewno bym to robił. Nie mogę także wyjść z podziwu dla Pana błyskotliwości i otwartości! Jaka szkoda, że tak mało takich ludzi w naszej polityce.
    Gdy czytam to wszystko to także jestem zaniepokojony tym co może stać się już całkiem niedługo. Możliwe, że związane chaosem i podwyższonym niebezpieczebztwem.
    Mam taką refleksję, że każdy kraj dba o swoje i że naprawdę trudno o sytuację w której będzie bezpiecznie wszędzie. Wiem, że nie ma bezpiecznego kraju obecnie ale jakie kraje Pana zdaniem są jednymi z bezpieczniejszych do życia na najbliższe 5, 10, 15 a może nawet 30 lat? Wiem, że bardzo trudno gdybać ale pewnie są takie z obniżonym ryzykiem? Myślałem o Norwegii, Szwajcarii lub Irlandii oraz Islandii. Czy myśli Pan, że to rozsądne wybory? Oczywiście jednocześnie staram się wspierać polską gospodarkę jak tylko mogę (mieszkając obecnie w Berlinie) często odwiedzając Polskę, kupując polskie produkty i promując nasz kraj i sprostowujac stereotypy.

    Moje drugie pytanie to: Jakie kraje Pana zdaniem są na tyle bez kompleksów i silnym aparatem panstwowym aby działać w interesie swoich obywateli?

  14. @Autor

    Nie rozumiem tej wypowiedzi: “Co nie zmienia faktu, iż JEDYNYM ZAGROŻENIEM dla współczesnej Polski są agresywne, ekspansywne zachowania Rosji.”

    W podwójnym kontekście.
    Czy Rosja jest zainteresowana jakąś częścią naszego terytorium, i ile musiałaby tracić zasobów, aby je utrzymać?
    Za chwilę nie będzię mogła kontrolować/wpływać na rynek energii.
    Czy całkowite zerwanie z nią naszych kontaktów handlowych, wykolei nam gospodarke? – NIE.

    A więc w 3 najważniejszych punktach – Rosja nie stanowi (przynajmniej na teraz bezpośredniego zagrożenia).

    Zagrożeniem poważniejszym staje się, ale w kontekście współpracy z Niemcami.

    Kwestia ekspansji.
    Jest ona i nie.
    Jest, bo zaczyna zachowywać się jak mocarstwo morskie: Syria, pojawianie się w Libii, Wenezueli.
    I nie jest, bo pomimo konfliktu z Gruzją czy nawet Ukrainą – to było działanie reaktywne.
    No kto z nas, na miejscu Rosjan życzyłby sobie (do tego na faktycznie rosyjskim) Krymie, Amerykanów?

    Tak samo nie rozumiem ich stosunku do Kazachstanu. Gdy upadał Sojuz – to Kazachów było mniej niż 50%.
    W zasadzie niewiele od płn. granicy kazachskiej, w części azjatyckiej – zaczyna się tajga. Jak oni zamierzają utrzymać Syberię, mając tak wbijający się w azjatyckie terytoria Kazachstan? I na razie żadnych większych konfliktów chyba brak, do tego chcąc/niechcąc wpuszczają Chiny.

    W stosunku do niej – na dzisiaj – powinno interesować nas jedno. Jak odzyskać Królewiec. (Tu popieram Bartosiaka, trzeba planować myśleć o tym – może istnieje polityczna droga? Akceptacja przejęcia Krymu, może z Dońszczyzną i Zaporożem?).

    W większej części zgadzam się z oceną czym jest Rosja. W zasadzie można to opisać tak: to terytorium okupowane przez szczyt władzy, zmieniający się w historii (w zasadzie również to całej Rusi za Waregów przynajmniej do Włodzimierza też to dotyczy, a we wcześniejszym okresie okupacja prowadzona była na tych terytoriach najczęściej przez stepowców) Mongołów, Rurykowiczów, Romanowów/Holstein-Gottorp (ew. Poniatowskich bo i takie ploty są – trzeba byłoby przebadać genetycznie), czerwonych, post-czerwonych oligarchów obecnie.
    I tak się powinno na Rosję patrzeć – to nie jest państwo dla Rosjan (niezależnie jak oni sami do tego podchodzą), władzę martwi jedynie to czy istnieje możliwość buntu, i jej odesłania na tamten świat. To nie jest to normalne państwo.

    Także nie wydaje się, aby obecni tak “antyrosyjscy” werbalnie rządzący, na poważnie traktowali zagrożenie rosyjskie, wręcz wydaje się to niemożliwe, patrząc na przez nich dokonywany dalszy rozkład armii.

    Bardzo delikatnie opisane: -> http://dziennikzbrojny.pl/artykuly/art,10,51,11216,komentarze,1,rozsypane-brygady
    (Dziennik Zbrojny to obecnie najpoważniejsze pismo tyczące się wojska, dla przeciętnie zorientowanych w tej materii. Pudelek24 – czyli Defense24 to witryna lobbystów, a ile bzur tam potrafią zamieścić, to udawadniają komentarze np. na forach militarnych.)

    Natomiast ciągłym zagrożeniem były, są i będą NIEMCY.
    Pójście z nimi na ostro, bynajmniej nie militarnie, to w zasadzie wykolejenie naszego państwa.
    Ponad 1/4 naszego eksportu to oni. Oni chcą nam wykoleić/przejąć energetykę (zielona energia), nie dopuścić do rozwoju przemysłu. Mamy rolę poddostawcy i wyżej podskoczyć nie mamy prawa.
    I nad tym trzeba radzić, być może jako nad punktem nr 1.

    “Jedynym mocarstwem, któremu zależy na wzmocnieniu pozycji Polski, jest hegemon – Stany Zjednoczone.”

    Patrząc na ich działania, i na to tylko należy patrzeć – nie zależy.
    Znają doskonale naszą sytuacje i rozkaz choćby z ambasady, wymuszający właściwe wykorzystanie ew. pomocy wiele zmieniłby.
    Ale nic takiego nie ma miejsca, i mieć nie będzie.
    Chcą nas wzmocnić punktowo, w miejscach gdzie sami są słabi, abyśmy byli komplementarni do nich, ale nie samodzielni i mogli prowadzić własną politykę.
    Np Rosja zdecydowała się przekroczyć Dniepr, Polska chciałaby – nawet sama – obsadzić dawną granicę z ks. ruskim (z Unii Hadziackiej) – ale nie ma na to sił zbrojnych, bo ich konstrukcja w żadnym wypadku, nie pozwala/-i na samodzielne działanie.
    I co najgorsze, to się dzieje na nasz koszt. Bo kosztem jest np. brak wpływów podatkowych z ich globalnych “Korpo”, ostatnio pojawią się żądania w kwestii podarowania podatków za kopaliny, przepłacanie jak i nie rozwijanie własnej produkcji (Himars zamiast Homara, chodzą słuchy że jednak wepchną nam Ambramsy).

    Popieram tezę, że powinniśmy grać z USA, to niestety wiem, że ten rząd tego nie zamierza robić.
    W przeciwieństwie do autora nie widzę przeszkód, aby grać ostro. Tak jak to robi słaba Turcja.
    Nie straszyć wyjściem z NATO oczywiście, ale ostro.
    I grać o konkretne cele, i nie tylko o to, abyśmy przestali być traktowani jak bantustan.
    Może np. o wsparcie finansowe (3-5 mld $), dla nich to i tak tylko cyfrowy zapis na serwerech, które wydamy w Stanach (samoloty, “Patrioty”, THAAD).

    Ale do tego jest potrzebna silna Konfedarcja (która o tym jasno mówi, i dla której wyborem wcale nie musi być UE czyli Berlin).

    Bo negocjacje wyglądają (powinny wyglądać!) tak jak je powadził Miller z UE.
    A co robił? Ano biegał do Giertycha (LPR), aby ten wyskakiwał na mównice i krytykował w czambuł negocjacje, a jednocześnie negocjatorom nawijał makaron na uszy, że jak nie ustąpią w tym a tamtym, to LPR może dojść do władzy, będą protesty niechęć itd. I w dużej mierze udawało mu się to, jak i łatwiej mu się negocjowało.
    Więc sądzę że można potargować się także z USA, skoro oni także są na musiku.

    Tylko w tym nie pomaga, odmienianie przez wszelkie przypadki, jak to jesteśmy zagrożeni przez Rosję, że musimy wszystko zrobić dla Amerykanów, łącznie z pozwoleniem na eksploatacje gospodarczą – bo tylko oni nam pomogą.

    1. (…)Pójście z nimi na ostro, bynajmniej nie militarnie, to w zasadzie wykolejenie naszego państwa.
      Ponad 1/4 naszego eksportu to oni. Oni chcą nam wykoleić/przejąć energetykę (zielona energia), nie dopuścić do rozwoju przemysłu. Mamy rolę poddostawcy i wyżej podskoczyć nie mamy prawa.
      I nad tym trzeba radzić, być może jako nad punktem nr 1.(…)
      Zwalczają tez atom… to znaczy, że mają tak zlowrogie zamiary także do krajów UE, które mają w swoim mixie atom z Francja na czele? Nie dałoby rady tego wszystkiego ogarnąć, zatem to zalatuje przesada i trzeba podejrzewać , że ich plany w tym zakresie ograniczają się do kręcenia lodów. A jak jesteśmy przy atomie to można poejrzewac, że celem dodatkowym (możliwe, że jednym z glownym) jest odcięcie francuskiego YellowCake Industry od sektora, który regularnie odbiera jego wytwory, co z kolei może mieć drastycznym utrudnieniem w zakresie wojskowego programu nuklearnego.

      Biorąc pod uwagę pojawia sie przestrzeń do gry z Francja… tylko, że dotychczasowe wyczyny DobrejZmiany na niwie współpracy z tym krajem każą patrzeć na ta sprawę sceptycznie. Skoro poruszylismy temat Dobrej Zmiany to trzeba zauważyc, że ten układ stracił sterowność, bo to co się wyprawia w sprawie Banasia przypomina mołdawska aferę bankowa i Rywi Gate w jednym.

    2. @wilku – to chyba sedno złego rozumienia sprawy odnośnie zagrożenia ze strony Rosji: “Czy Rosja jest zainteresowana jakąś częścią naszego terytorium, i ile musiałaby tracić zasobów, aby je utrzymać?”. Rosja nie chce wojny ani walki. Chyba, że inne drogi zawiodą i “dojdzie do ściany” przyciskana i sankcjami i wzrostem Chin. Rosja jest jak tubka pasty coraz mocniej ściskana w łapie smoka. Jedyna droga “wycieku” – to droga na Zachód. Zarazem tego chce Kreml – bo to droga do całkowitego wywrócenia porządku globalnego – i do objęcia hegemonii – jako najsilniejsze nowe supermocarstwo od Lizbony do Władywostoku. Powtarzam: Rosja nie chce wojny ani walki z Polską. Nie z przyczyn humanitarnych – ale ze względu na efekt, jaki by to [szokowo i trzeźwiąco] wywołało na Zachodzie. Wojna, krwawa i bezwzględna wobec Baltów i Polski, przeraziła by Zachód – a wtedy ten by się obrócił gremialnie na USA jako lidera NATO – i jako jedynego obrońcę przed agresją Rosji. USA to doskonale rozumie – stąd patrzenie na Zachód – z głębią strategiczna w postaci Bałtów i Polski do poświęcenia wg strategii “tripwire” – dla kupienia czasu do zintegrowania obrony pod sztandarem USA – na Odrze. Rosja chce STERRORYZOWAĆ Polskę i Polaków swoją presją militarną. To stąd te obietnice “atomowej pustyni” ze strony Żyrinowskiego, to stąd ćwiczenia atomowego ataku na Warszawę od ZAPAD2009. Dlatego formuje 1 Armię Pancerną Gwardii – przeznaczonej w sposób wprost sygnalizowany do rajdu na Warszawę spod Brześcia. I dlatego wzmacnia Kaliningrad i lokuje tam Iskandery z wielkim hukiem propagandowym, wzmacnia lotnictwo itd. Chodzi o TERRORYZM PAŃSTWOWY względem Polski – dla realizacji nadrzędnego celu strategicznego – czyli supermocarstwa od Atlantyku do Pacyfiku. Wykonanie “połknięcia” Polski – to “najlepiej” w optyce Kremla przez takie zastraszenie i rozbicie Polaków, by SAMI [z pomocą GRU czyli lokalnie WSI] wybrali popleczników Kremla, obrócili się na Rosję, no i by sami batem pilnowali wykonywania zleceń Kremla – by sami służalczo dopilnowali “Polszy” pod butem stafki. Dokładnie jak za PRL, ale w twardych czasach – w ramach udoskonalonego “cyberstaliznizmu” kontrolnego…. Rosja nie chce “tylko” części czy całości Polski – bo chce całej Europy. Polska ma “dobrowolnie” obrócić się na Rosję, a wtedy korpusy “mirotworców” w błękitnych hełmach wprowadzą trwałą obecność siłową na Zachodzie – oczywiście dla zabezpieczenia Zachodu przed USA….taki “koń trojański” wilków w owczych skórach… A jak się rozmieszczanie tych sił zakończy, wtedy maska strategicznej “maskirowki” opadnie – czołgi [w składach Rosja ma 20 tys do natychmiastowego użycia] i szantaż atomowy – mają zapewnić miażdżącą przewagę – i posłuszeństwo obywateli Zachodu. W tym sensie Macron jest zwyczajnie głupi – małej hienie, wydaje się, że dogada się jak równy z równym z głodnym niedźwiedziem. To już bardziej prawdopodobne, że Niemcy zaczynają obawiać się i pomału wyczuwać twarde PRAWDZIWE intencje Kremla, aczkolwiek może to być dalej ta sama szopka – czyli udawany przed USA teatrzyk gry w dobrego [Merkel] i złego [Macron] glinę…a Berlin i Paryż dalej ślepo [zaślepieni chciwością wielkiego biznesu] prą samobójczo do “nowej większej unii euroazjatyckiej od Lizbony do Władywostoku” – co Putin z Merkel oznajmili OFICJALNIE w 2011 [nieoficjalnie ten pakt zawarł pewnie Schroeder z Putinem – zblatowany z projektem Nord Stream I] – Putin z Merkel oznajmili swój projekt dopiero, gdy tylko ostatni Abrams został załadowany i wysłany z Europy [Bremenhaven] do USA, a II Flota US Navy została rozwiązana – wg życzeń Putina pod “wielki reset” [a w istocie pod deal pod stołem przeciw Chinom] – życzeń, na które [prócz anulowania Tarczy Antyrakietowej Aegis Ashore w Polsce] USA się zgodziły 17 IX 2009…oddając Polskę i Ukraine [czyli pomost bałtycko-czarnomorski] w strefę wpływów Kremla… Dla informacji: Abramsy wróciły do Europy dopiero na koniec 2013 [gdy był już odpalony Majdan] a i to w postaci… szkolnego batalionu pancernego w Grafenwoehr w stadium…formowania, a prawdziwy “pancerz bojowy” [czyli wszystkiego 87 Abramsów] pojawił się w Europie dopiero w 2017 wraz z rotacyjną brygadą ABCT. Co do II Floty US Navy, odpowiedzialnej za Północny Atlantyk, GIUK i Arktykę – ta flota została odtworzona [właściwie jest formowana ponownie] od połowy 2018…na razie posiłkując się “wypożyczonym” od innych flot sprzętem do ćwiczeń/szkoleń itd… Co pokazuje jedno – to MY jesteśmy najsilniejszym dla bloku atlantyckiego graczem w regionie – na Wschodniej Flance. Co warto to wykorzystać… koncentrując wysiłki na pozyskaniu NATO Nuclear Sharing [np. B61 z Incirlik – co byłoby podwójnie korzystne – “sprzedane” jako realizacja gry i interesu USA względem Turcji, kosztem Turcji – i naszym zyskiem – przy okazji łamiąc szantaż “veto” Turcji w NATO względem obrony Bałtów i Polski] i na dodatkowych rozszerzonych gwarancjach atomowych USA na KAŻDE użycie atomu przez Rosję przeciw Polsce…

  15. Panu Wojczalowi oraz jego komentatorom serdeczne podziękowania za arcyciekawe, pouczające i zmuszające do myślenia tematy!

  16. Argumenty dotyczące służby zdrowia przypominają argumenty A. Leppera, że supermarkety przejmą rynek, podniosą ceny i zabiją polskich rolników i sprzedawców. Nic z tego się nie sprawdziło.
    Wszystkie rynkowe dziedziny życia obniżają ceny, ale w ochronie zdrowia będzie odwrotnie. LOL
    Autor przedstawił czarny scenariusz wynikający z braku wiary w wolny rynek.
    Rynek nawet nie w pełni wolny jest lepszy niż monopol kierowany przez polityków.
    Jedynymi problemami jakie mogą być to że nadmierne regulacje zabiją konkurencję. A nadmiernie drukowanie pieniędzy spowoduje deformację cen.

    Merkantylizm, którego autor jest wyznawcą został obśmiany przez wszystkie szkoły ekonomiczne.
    Protekcjonizm i inne pomysły to szkodliwe środki ochrony niesprawnych państw.
    Za dużo wątków aby je solidnie skomentować.

    1. @pawel-l
      Hallo, tu woła rzeczywistość. Waści, na jakiej planecie żyjesz?
      Zdajesz sobie Pan sprawę jak właśnie rolnicy dostali po dupie przez ten wolny rynek?
      I jak dopiero wprowadzenie jego regulacji z wejściem do UE poprawiło trochę pozycję rolników.

Dodaj komentarz